139محاسنش گرفت و گفت: اگر خداوند او را شايستۀ امامت داند و مرا با اين موى سپيد شايسته نداند من چه كنم. 1در روايت ديگر آمده است:
على‌بن جعفر در مسجد النبى صلى الله عليه و آله، در جمع شاگردان بر كرسى تدريس نشسته بود كه ناگاه حضرت جواد عليه السلام براى زيارت وارد مسجد شد. على كه مرد كهنسالى بود، از جاى برخاست و بدون آنكه عبا و ردايش را آراسته كند، به سوى حضرت دويد، دست حضرت را بوسيد و احترام كرد. حضرت جواد پيش از آن كه مشغول نماز و زيارت شوند، به على فرمودند: عمو جان! بنشين و راحت باش. وى گفت: چگونه بنشينم در حالى‌كه شما ايستاده‌ايد. او با تواضع تمام مانند يك فرد كوچك، ايستاد تا حضرت نماز و زيارت را تمام كرد و از حرم نبوى صلى الله عليه و آله خارج شد. على آن حضرت را بدرقه كرد و سپس به جلسۀ درس برگشت.
برخى از شاگردان و حضّار مجلس كه از معرفت بى‌بهره بودند، آن جناب را توبيخ كردند كه چرا مانند يك برده، نسبت به وى فروتنى كردى، با اينكه تو فرزند امام صادق عليه السلام و عموى پدر اويى.
تو كهنسالى و او نوجوان است!
على‌بن جعفر عليه السلام در پاسخ گفت:
وقتى خداوند مرا با اين ويژگى‌ها، شايسته امامت ندانست و او را لايق اين مقام كرد با وى بستيزم؟ من غلامى از غلامان وى‌ام. 2على‌بن جعفر عليه السلام چگونه مالك عريض شد
پيشتر اشاره شد كه امام باقر عليه السلام عريض را خريدارى كرد و ملك ايشان بود. پس از آن حضرت، به امام صادق عليه السلام منتقل شد. امام صادق عليه السلام وصيت كرد كه پس از وى، عريض از آن على فرزند كوچكش باشد. وقتى كه وى بزرگ شد، در عريض ساكن گشت. 3نجاشى گويد: على بن جعفر خود ساكن عريض شد و فرزندانش را بدان جهت عريضى خوانند. 4زبيدى گويد: على‌بن جعفر را به عريض منسوب مى‌دانند و چون ساكن عريض شد فرزندان و ذريه‌اش را - كه بسيارند - عريضى خوانند. 5ارتباط تنگاتنگ و نزديك و صميمى على بن جعفر با امامان عصرِ خود، به‌گونه‌اى بود كه آن بزرگواران به