135صورت يك مرد، در حديث پيشين، و تجسّم جنّ به صورت مار در اين حديث و تجسّم و تمثّل حضرت باقرالعلوم پس از وفات بر امام صادق و امام كاظم عليهما السلام در داستان زير، در جاى ديگر بايستى تحليل شود و شرح گردد، و از موضوع اين مقاله خارج است.
4. ابراهيم‌بن ابى‌البلاد گويد:
به امام رضا عليه السلام گفتم: عبدالكريم‌بن حسان از عبيدةبن عبداللّٰه‌بن بشر الخثعمى از پدرت امام كاظم عليه السلام روايت كرده است كه آن جناب فرمود: من پشت امام صادق عليه السلام بر مركبى سوار بودم و به عريض مى‌رفتيم كه ناگاه پيرى را كه موى سر و صورتش سپيد بود ديديم. پدرم از مركب پياده شد و بين دو چشم او يا دستش را بوسيد و پدرم به او خطاب مى‌كرد: فدايت شوم، و آن پير پدرم را وصيت و سفارش مى‌كرد وآخرين سخنى‌كه‌گفت اين بود:
بنگركه آن‌چهار ركعت نماز را از دست نگذارى. پدرم ايستاد تا آن پير رفت و ناپديد شد. سپس‌پدرم‌سوارشد. به پدرم امام صادق عليه السلام گفتم: پدر جان! اين شخص كه بود كه اينگونه با تواضع با او رفتار كردى و نديده‌ام اينگونه با احدى رفتار كنى؟ حضرت فرمود:
پسرم! اين پدرم امام باقر عليه السلام بود. 15. مردى به نام غفارى گويد:
طيس - از خاندان ابورافع خدمتكار رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله - از من‌طلبى داشت و در مطالبه اصرار مى‌ورزيد و مردم نيز طرفدار او بودند و از او جانبدارى مى‌كردند و من مالى نداشتم تا بدهى خود را بپردازم. وقتى وضع را چنين ديدم، نماز صبح را در مسجد رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله به جا آوردم و سپس به سوى امام رضا عليه السلام كه در آن زمان در عريض بود رهسپار شدم. وقتى به نزديكى خانۀ حضرت در عريض رسيدم، ديدم آن جناب لباس پوشيده، بر الاغى سوار است و قصد دارد به جايى برود. حضرت حركت كرده به من كه رسيد ايستاد. سلام كردم، ماه رمضان بود، گفتم: جان من به فدايت، طيس كه از وابستگان شماست از من طلبكار است، به خدا قسم آبروى مرا برده است. من پيش خود گمان مى‌كردم آن حضرت به طيس دستور مى‌دهد كه دست از من بردارد، به خدا قسم به آن حضرت نگفتم چه مقدار طلب دارد، اما او فرمود: بنشين تا برگردم.
من ماندم تا نماز مغرب را گزاردم و چون روزه‌دار بودم، خسته شدم.
تصميم گرفتم برگردم كه ناگاه حضرت آمدند. مردم دور او را گرفته