134صادق عليه السلام گويد:

با امام صادق عليه السلام در عريض بودم كه آن حضرت پياده آمد و داخل مسجدى شد كه پدرشان امام باقر عليه السلام در آن عبادت مى‌كردند و خودشان در محل خاصى از آن مسجد نماز مى‌گزاردند.

پس از آن‌كه از آن مسجد بيرون آم‌د، به من فرمود: اى معتب، آيا اين جا را ديدى؟ گفتم: بلى، فرمود: پدرم اينجا نماز مى‌خواند كه پيرى نيكو روش داخل شد و آنجا نشست و در همين حال مرد زيبارويى وارد شد و به آن پير گفت: چرا اين جا نشسته‌اى؟ تو چنين مأموريت نداشتى. پس هر دو برخاستند و رفتند و ناپديد شدند.

پدرم امام باقر عليه السلام به من فرمود: آيا آن پير و دوستش را ديدى؟ گفتم: بلى، آن دو كه بودند؟ فرمود: آن پير ملك الموت بود و ديگرى كه او را بيرون برد جبرئيل. ¹3. ابراهيم‌بن وهب گويد:

از مدينه خارج و براى زيارت امام كاظم عليه السلام به سوى عريض رهسپار شدم. رفتم تا به قصر بنى‌سراة رسيدم، آنگاه به وادى‌اى رفتم كه ناگاه صدايى شنيدم - و كسى را نديدم - كه به من مى‌گفت: اى ابوجعفر، امام تو در پشت قصر نزديك دروازه قصر است، از جانب من به او سلام برسان.

برگشتم نگاه كردم كسى را نديدم، و چون دوباره و سه باره گفت به لرزه افتادم. سپس از وادى گذشتم و از پشت قصر به كنار بركه آمدم كه ناگهان پنجاه مار از بركه سر برآوردند و چون گفتگويى شنيدم، پايم را به زمين زدم تا آمدنم را بفهمند. پس امام كاظم عليه السلام سرفه كرد و من با سرفه جوابش را دادم، و آن‌گاه مارى ديدم به ساق درختى آويخته است. حضرت فرمود: نترس ضرر نمى‌زند. آن مار از درخت پايين آمد و از شانۀ حضرت بالا رفت و سر به گوش حضرت نهاد و با حضرت به گفتگو پرداخت. و حضرت به او پاسخ دادند: بلى، جريان را بين شما فيصله مى‌دهم و هركس سخن مرا نپذيرد ظالم است و هركس در دنيا ظلم كند در آخرت گرفتار عذاب اليم است و من او را عقاب كنم و مالش را بستانم تا توبه كند.

به امام كاظم عليه السلام گفتم: پدر و مادرم به فدايت! آيا شما بر آن‌ها فرمانرواييد؟ فرمود: بلى، قسم به خدايى كه محمد صلى الله عليه و آله را به پيامبرى برانگيخت و ما را به وصايت او و ولايت عزيز برگزيد، آنان از شما انسان‌ها نسبت به ما فرمانبردارترند، گرچه اندك هستند. ²واضح است كه تجسّم فرشتگان به