127
انگيزۀ طرح اين موضوع چيست؟
باز ممكن است پرسش ديگرى در اين زمينه مطرح شود كه اصلاً انگيزۀ طرح اين بحث چيست؟ مسجدى است از مساجد قديمى مدينۀ منوره كه گروهى از مسلمانان آن را به عنوان مسجد الإجابه و گروه ديگر به عنوان مسجد مباهله جزو مساجد با فضيلت مى‌دانند و در آن به نماز و دعا مى‌پردازند. به چه داعى و انگيزه‌اى اين بحث را مطرح و تحقيق و بررسى مى‌نماييم و ديدگاه گروهى را در مقابل گروه ديگر نفى مى‌كنيم.
پيش از پاسخ به اين پرسش، ذكر اين مطلب ضرورى است كه شخص نگارندۀ سطور، معتقدم كه با توجه به اصالت و حقانيت عقيدۀ شيعه و گسترش اطلاعات وارتباطات و پيدايش وسايل تبليغى و توجه و نگرش جديدى كه در اثر انقلاب اسلامى نسبت به شيعه در جهان اسلام به وجود آمده، در حال حاضر بايد شيعيان وپيروان اهل‌بيت عليهم السلام حركت مثبتى را در ابراز انديشه و افكار خويش و معرفى تشيع در سطح بين‌المللى آغاز كنند و اكنون وقت آن رسيده است كه تشيع به عنوان يكى از مذاهب اسلامى و دارارى عقايدى مستقل در اصول و فروع و برخوردار از فقهى ريشه‌دار و مستدل، در برابر سراسر و به ويژه در مراسم حج مطرح شود و شيعيان بدون كوچكترين ترديد و تزلزل، مانند پيروان مذاهب ديگر اسلامى، به مسلّمات عقيدۀ خود در اصول وفروع عمل و آن را با افتخار و مباهات به ساير مسلمانان معرفى نمايند.
اگر روزى بعضى از افراد كم مايه و بى اطلاع، در مسألۀ ولايت به نوعى تسامح و تعامل سخن مى‌گفتند، امروز بايد عقيدۀ خود را صريح و تشيع خود را بى دغدغه اظهار نمايند.
و اگر روزى در مسألۀ تكتّف در نماز و سجده بر فرش، بر خلاف فقه شيعه، با برادران اهل سنت مماشات و از فقه آنان پيروى مى‌كردند، امروز بايد جزئيات اعمال خود را مطابق فقه شيعه و به‌طور علنى انجام دهند.
البته اقدام به چنين عملى و نيل به اين هدف و تغيير روشِ موجود پس از قرن‌ها، كارى نيست كه به سهولت انجام پذيرد و به سادگى و به سرعت تحقّق يابد، بلكه از يك سو نيازمند توجّه عالمان دينى و متفكّران دلسوز مذهبى است و از سوى ديگر وظيفه‌شناسى و