125و تصلّي في مسجد أميرالمؤمنين عليه السلام و هو محاذي قبر حمزة عليه السلام و تصلّي في مسجد المباهلة ما استطعت و تدعو فيه بما تحبّ و قد ذكرت الدعاء بأسره في كتابي المعروف ببغية الطالب و إيضاح المناسك» .
اين متن را علامۀ مجلسى رحمه الله در بحار الأنوار و محدّث نورى در مستدرك نقل نموده‌اند. 1و پس از آنان، به تبعيت از ايشان، در بعضى از مؤلفات و كتب ادعيه و زيارات نيز همان متن و يا ترجمۀ آن آمده است.
ولى در كلام محمدبن المشهدى، جاى اين سوال باقى است كه ايشان همانگونه كه محل مسجد اميرمؤمنان عليه السلام را معرفى مى‌كند كه: «وَ هُوَ مُحاذي قبر حمزة عليه السلام» چگونه از ذكر محل مسجد مباهله خوددارى وزريده است و آيا منظور وى از اين مسجد، همان مسجد الإجابه است و يا مسجد ديگرى است كه در زمان او معروف بوده ولى با مرور زمان از ميان رفته و فراموش شده است؟
البته احتمال دوم بعيد به نظر مى‌رسد؛ زيرا اگر در زمان وى چنين مسجدى وجود داشت، مسلمانان از حفظ و حراست آن غفلت نمى‌كردند و در تعمير و تجديد بنا و ابقاى آن مانند ساير مساجد قديمى مدينه، سعى و تلاش مى‌نمودند.
ولى احتمال نخست كه منظور وى از مسجد مباهله، همان مسجد الإجابه بوده، قوى به نظر مى‌رسد و مى‌توان گفت كه در اثر تشابهى كه پيشتر اشاره كرديم، صاحب مزار كبير هم به جاى مسجد الإجابه، مسجد مباهله را به كار برده و جملۀ اخير ايشان هم مؤيد اين احتمال است كه مى‌گويد: تا مى‌توانى در اين مسجد نماز بخوان و آنچه مى‌خواهى و دوست دارى، در اين مسجد از خدا بخواه.
و اين توصيۀ ايشان به اين اعتبار است كه رسول خدا در اين مسجد نماز خوانده و دعا كرده و دعاى آن حضرت مستجاب شده است و زائران هم به جهت تأسى به آن حضرت، به نماز بايستند و دعا كنند.
و اگر منظور ايشان، مسجدى به عنوان مسجد مباهله بوده، به يقين براى بيان اهميت اين مسجد، لازم بود به وقوع اين حادثۀ مهم تاريخى، در اين محل اشاره كند.