154بهنحوى كه ابداً مورد شبهه نمانده و اين مطلب خود حقيقتاً شاهد قوى است بر واقعيت اين حكم و رضاى صاحب شريعت بر آن و پرواضح است كه مخالفت احكام اين جمع از علماى اعلام حرام است. 1دلايل اين تحريم ناامنى راهها، قتل و غارت اموال حاجيان، بدرفتارى حملهداران، رشوهگيرى راهداران و برخورد بسيار خشن و نامناسب آنان با حجاج بيتاللّٰه الحرام بوده است.
2 - حمل و نقل نامناسب
مشكل ديگر حاجيان نبودِ وسيلۀ نقليۀ مناسب بوده است. در بسيارى از جادهها عبور و مرور بسيار كم بوده و بيشتر نيز از چهارپايان و به خصوص شتر استفاده مىكردند.
دختر فرهاد ميرزا در سفرنامۀ خود مىنويسد:
. . . از بىشترى و حركت آهستۀ شتر، بهحدى بر حجاج بد مىگذرد كه از قوۀ تحرير و تقرير خارج است. 2حاج شيخ جعفر ترشيزى به امينالدوله گفته بود كه:
در راه جبل، نيمه شبى كه روى شتر به تهجّد مشغول بوده، از سرين مركب سُريده، نماز را نبريده، از قافله بازمانده. . . تقدير آن قدر مساعد بوده است كه خورجين شيخ هم با خودش به زمين افتاده. . . در اينحال، عربى سوخته سياه از راه مىرسد. . . تفقّدى از حالش كرده، رحمت مىآرد. . . مىرود از يورت و مسكن خودش شترى و مرد ديگرى مىآورد. . . براى راحت و بستن شكستهها، شيخ را در مُضيف قبيله يك اربعين قبول مىكنند و پس از شفا و عافيت به نجف مىرسانند. 3معتمدالسلطان، سقّاباشىِ ناصرالدين شاه، به نقل نايبالصدر در سال 1305 ه. ق، به زائران راه جبل چنين توصيه مىكند:
حاجى بايد توان كجاوهنشينى يا تختنشينى داشته باشد، آب هم همراه بردارد كه سخت نگذرد، طبعاً كسانى كه پياده مىآيند يا مىخواهند سربار ديگران