135
بَيْداء: زمين خشك بى‌آب و علف خطرناك و بيابان است. بيداء كه در حديث تيمّم وارد شده، زمينى است در منتهى‌اليه جنوبى ذوالحليفه كه در آن‌جا از مرز ذوالحليفه خارج مى‌شوى. امروزه (1408) ساختمان تلويزيون و دانشكده در اين‌جا قرار دارد.
بَيْسان: جايى بوده در طرف خيبر و نزديك به مدينه. در حديث آمده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در غزوۀ «ذى‌قرد» در محل آبى به‌نام «بيسان» فرود آمد و از نام آن پرسيد. عرض كردند: نامش بيسان است و آبى شور دارد.
حضرت فرمود: نه، آن «نعمان» است و آبش شيرين و گواراست. بدين ترتيب رسول خدا صلى الله عليه و آله نام را تغيير داد و خداوند آب را. طلحه اين آب را خريد و صدقه‌اش داد و سپس نزد پيامبر آمد و اين موضوع را به اطلاع حضرت رساند. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: اى طلحه، تو واقعاً فيّاض (كريم و بخشنده) هستى. و از آن پس، به‌نام طلحةالفيّاض خوانده شد.
بيضاء: در داستان اِسراء از اين محل نام برده شده است و همان ثنيّه (گردنۀ) تنعيم است. اين گردنه بر سر راه مدينه به وادى فخّ در مكه واقع شده و در پايين آن مسجد عايشه قرار دارد كه مردم از آن‌جا براى عمره محرم مى‌شوند.
به اين مكان «عمره» و «عمرةالتنعيم» مى‌گويند.
«ت»
تبوك: درغزوۀ تبوك وجيش‌العُسره از اين مكان نام برده شده است. تبوك در 778 كيلومترى شمال مدينه واقع شده است.
تَنْعيم: ميان مكه و سَرِف واقع شده و اهالى مكه براى عُمره از اين محل محرم مى‌شوند. گفته‌اند: نام آن از درختى معروف در باديه گرفته شده است. بعضى هم گفته‌اند: وجه تسميۀ آن به تنعيم اين است كه در سمت راست آن كوهى است كه به آن تنعيم مى‌گويند و در سمت چپش كوه ديگرى است كه به آن «ناعم» مى‌گويند و نيز وادى «نَعْمان» در آن‌جا قرار دارد.
تِهامه (به كسر اول) : به سرزمينى كه در شرق درياى سرخ واقع شده و از عقبه در اردن تا «المخا» در يمن امتداد دارد اطلاق مى‌شود. به قسمت يمن آن تهامۀ يمن مى‌گويند و به بخش حجازش تهامۀ