119دستور داد كه آنان را مسموم كنند. گرچه اين مطلب كه واقعاً خالدبن نضله مسموم شده باشد، مشكوك است35 و چه بسا خود داستان نيز ساختگى باشد، اما اين مطلب كه: حكام حيره گرايش به گسترش دادن سيطره و نفوذشان، با به اطاعت درآوردن قبايل مستقل داشتند، از اين داستان كاملاً آشكار است. از پاسخ دو بزرگ قبيله به نظر مىآيد كه حكام حيره در نظر داشتند آنها را به حيطۀ قلمرو تحت سيطرۀ خود درآورند، گرچه آنها اين را نپذيرفتند36. حكام حيره سعى داشتهاند كه نفوذ خود بر قبايل را با عطاى مزايا به آنها - كه در داستانهاى پيشين مورد استناد قرار گرفت - يا با نيروى نظامى تحميل كنند.
قدرت امراى حيره، به واسطۀ در اختيار داشتن گروههاى نظامى بوده است. اين گروهها از قبايل خاصى نبودند؛ چرا كه هيچ قبيلهاى در حيره تسلط نداشت بلكه خاندانى در رأس امارت بودند. بنابراين حكام حيره مجبور بودند كه گروههاى غير خودى يا سربازان مزدور را به خدمت بگيرند. تنها گاهگاهى آنها مىتوانستند از نيروى قبيلهاى بر ضدّ قبيلهاى ديگر استفاده كنند كه با ديگرى دشمن بود، آن گونه كه پيشتر ذكر شد.
مسألۀ تشكيلات دوسر، شهباء و وضايع، صنائع و رهائن از سوى روتشيتن مورد بحث قرار گرفته است.37 همو، منابع در اين مورد را جمع كرده38 و نتيجهاى را كه lavecreP ednissuaC استنتاج كرده، مورد بحث و نقد قرار مىدهد و به اين نتيجه مىرسد كه صنايع ارتش خاصى براى حراست ملوك (raahcs renairotarP) بوده است.39 اين نتيجه از سوى شارح نقائض نيز تأييد مىگردد.40
احمد بن عبيد بيان مىدارد كه صنايع مردمى هستند تحت فرمان پادشاه و مؤتمن او (يصطنعهم الملك) و آنان به خدمت او مشغول هستند. روايت ديگرى نيز در اين مسأله ارائه شده است: صنايع پادشاه، كسانى هستند كه ياريگران پادشاه هستند كه در ركاب او مىجنگند و با واسطۀ آنان پادشاه يارى مىگرديد. اطلاعات تكميلى را مبرد ارائه كرده است.41 بيشتر اين افراد (وضايع) از بكربن وائل بودند. وضايع از سوى روتشيتن به عنوان neppurtsgnuzta seB معرفى مىگردد.