154مكان مقدّس خودبخود كراهت داشته باشد، بلكه به معناى آن است كه چون مكّه و حرم مقدّس است، ممكن است نسبت به آنجا بى‌احترامى شود و در اثر آن گرفتار عذاب الهى گردد؛ وَمَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحَادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ. ¹

به استناد تفسيرى كه از امام صادق عليه السلام رسيده، آن حضرت اقامت در مكّه را كراهت داشتند. ²همچنين در صورت سكونت در مكّه خوف آن هست كه انسان در حرم و مكّه مرتكب گناه شود و كيفر گناه در مكّه مضاعف است. ³طبق بيان برخى روايات، ماندن و اقامت گزيدن در مكّه قساوت قلب مى‌آورد. شايد علّتش اين باشد كه اثر گناه در اين مكان بيشتر است و لذا ساكن شدن در مكّه، در روايات مكروه دانسته شده و در بعضى از روايات دستور داده‌اند كه وقتى از مناسك و اعمال حجّ فارغ شديد در مكّه نمانيد و به وطن برگرديد.

همان طور كه گناه در مكّه كيفر مضاعف دارد، ثواب عمل خير و عبادت نيز چندين برابر است. از امام سجّاد عليه السلام روايت شده است كه:

«اگر كسى در مكّه قرآن را ختم كند نمى‌ميرد مگر اينكه رسول خدا صلى الله عليه و آله را مى‌بيند و جايگاهش را در بهشت مشاهده مى‌كند و تسبيح در مكّه معادل با خراج كوفه و بصره است كه در راه خدا انفاق كند و اگر كسى در مكّه 70 ركعت نماز بخواند و در هر ركعت سورۀ توحيد و قدر آيۀ سخره و آيةالكرسى را بخواند نمى‌ميرد مگر شهيد. غذا خوردن در مكّه مثل روزه گرفتن در غير مكّه است و يك روز روزه گرفتن در مكّه معادلِ يك سال روزه گرفتن در غير مكّه است و راه رفتن در مكّه عبادت است.» ⁴از اين روايت و ديگر روايات استفاده مى‌شود كه صرف اقامت و ساكن شدن در مكّه كراهت ندارد و اين كراهت به خاطر آن خصوصياتى است كه گفته شد.

صاحب جواهر از شهيد نقل مى‌كند كه او بين اين دو دسته از روايات را اينگونه جمع كرده است:

«اگر كسى به خودش اطمينان داشته باشد كه در مكّه تخلّف نمى‌كند، مستحب است در آنجا بماند.» ⁵اراده و نيّت گناه در مكّه

آنگونه كه از روايات استفاده مى‌شود، براى نيت و ارادۀ گناه، چيزى نوشته