90* اميرالحاج براى آنكه امارتش ثابت شود، بايد قبل از همه به سرزمين منا رود و آنچه را كه موجب رفاه حجاج مىشود، فراهم آورد و وضعيت مناسب براى عزيمت ديگران را مهيّا نمايد.
* چون استحباب نماز در منا براى همۀ حجاج ثابت است، اميرالحاج بايد قبل از ديگران وارد منا شود و با حركت خود به سمت منا ديگران را تشويق نمايد تا هرچه زودتر براى اقامۀ نماز عازم منا شوند و به او اقتدا نمايند و جماعتى باشكوه و عظمت برپا دارند.
باوجود چنين حِكَم و مصالحى، «وجوب» بعيد نيست. 1ناگفته نماند اگر كسى بتواند اعراض اصحاب را از اين روايات اثبات كند، التزام به وجوبى كه از روايات استفاده مىشود، دشوار خواهد بود، اما باتوجه به اينكه اكثر قدما مسأله را مطرح نكردهاند و افراد نادرى از آنان مثل شيخ كه مسأله را مطرح نمودهاند، قائل به وجوب شدهاند، اثبات اعراض اصحاب مشكل است.
بنابراين بعيد نيست كه اين حكم را بر اميرالحاج واجب بشماريم.
ماندن در منا تا طلوع آفتاب روز عرفه
مشهور بين فقهاى شيعه آن است كه: مستحب است اميرالحاج پس از ورود به منا در روز هشتم ذىحجه تا طلوع آفتاب روز عرفه در منا بماند و تا قبل از طلوع از منا خارج نشود ولى حجاج ديگر مىتوانند پس از طلوع فجر به سمت عرفات حركت كنند. هر چند در بارۀ آنان نيز ماندن تا طلوع آفتاب استحباب دارد، اما اين حكم دربارۀ اميرالحاج مورد تأكيد قرار گرفته است. محقق حلّى در «شرايع» مىگويد:
«و ان يمضي الى منىٰ و يبيت بها ليلته الى طلوع الفجر من يوم عرفة لكن لا يجوز وادي محسّر الّا بعد طلوع الشمس. . . و اما الإمام يستحبّ له الاقامة بها الى طلوع الشمس.» 2
صاحب جواهر آنرا «مستحب مؤكد» شمرده و دليل آن را صحيحۀ جميل بن درّاج - كه پيشتر آورديم (روايت دوّم) - و روايتى از دعائم الاسلام دانسته است. 3در اين روايت على عليه السلام مىفرمايد: