221ابوحامد الغزالى در احياء علوم الدين مى‌گويد: «وأمّا مقصود از رمى جمرات، انقياد و اظهار عبوديّت و بندگى به درگاه پروردگار است، بدون آنكه براى نفس و عقل، تجربۀ لذّت و انديشه‌اى ديگر باشد. سپس تأسى به سيرۀ حضرت ابراهيم عليه السلام مورد نظر است كه ابليس رانده شده در آن مكان بر او وارد شد تا او را با شبهه و يا فتنه‌اى به معصيت بكشاند كه خداوند عزّوجل فرمان داد با سنگ شيطان را طرد نمايد.
و در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شده است كه فرمود: «إنّ ابليس عرض له (لابراهيم) هنالك (في الجمرات) أي وسوس له» .
سنگ زدن به جمرات به اتّفاق نظر فقها، از واجبات حجّ است و ترك كنندۀ آن بايد قربانى كند. همچنين فقها نظر دارند كه زدن جمرات جز به وسيلۀ سنگ مجاز نيست البته نسبت به شرايط و حجم سنگ‌ريزه‌ها نيز مطالبى وجود دارد.
هر چندبيشتر علما بر اين عقيده‌اند كه خشم ايجاد شده نسبت به شيطان در رمى جمرات حركتى معنوى است ليكن بسيارى از حجّاج در چنين محلّى دچار احساسات شده حتّى از نظرات فقهى نيز گذشته و با دمپايى، چتر، چوب و احياناً با قطعات آهن و. . . به جمرات حمله مى‌كنند!
ليكن اشكال پيش آمده به دليل زمان رمى جمرات است كه اكثر فقهاى اهل سنّت در روز 11 و 12 رمى جمرات را بعد از اذان ظهر جايز دانسته و قبل از آن را جايز نمى‌دانند. البته از ابوحنيفه نقل است كه رمى قبل از اذان را جايز مى‌داند؛ همچنين برخى از حنابله نيز اين رأى را دارند.
ابوحنيفه وجود بيماريها و حرج، نظير تعجيل براى رسيدن به مكّه را موجب جايز بودن رمى قبل از ظهر مى‌داند ولى بعد از زوال را افضل ذكر مى‌كند.
استدلال قائلين به جواز رمى قبل از ظهر، اين است كه ايّام تشريق تماماً بايد با روز عيد قربان مقايسه شود و همانطور كه در روز عيد قربان در تمام طول روز رمى جمرات مجاز است در روزهاى بعد نيز اين مسأله اشكالى ندارد.
در فرهنگنامۀ معروف به «الموسوعة الفقهيّه الكويتيّه» (23/158) چنين آمده است:
عمل به روايت ابوحنيفه مناسب حال كسى است كه از ازدحام ترس داشته باشد، به ويژه در زمان فعلى.