53سنگ بر زمين و محل است نه اصابت به بناى عمودى.
براى نمونه مىتوان از اين فقيهان نام برد: ابوالصلاح حلبى، 1ابن برّاج، 2ابن راوندى، 3ابن حمزه، 4ابن ادريس. 5فقيهان ديگرى نيز از اصل وارد مسأله نشده و سكوت اختيار كردهاند: مانند: محقق، 6ابن سعيد حلبى، 7علامه، 8شيخ طوسى، 9سلّار، 10سيد مرتضى 11و شيخ صدوق. 12شهيد اول در دروس نخستين فقيهى است كه به نشانه و مَعْلَم اشاره دارد و جمره را به بنا يا محل آن، معنا مىكند و اصابت سنگريزهها را به هر يك كافى مىداند.
در دورههاى بعد، برخى فقيهان اصابت به بنا و ستون را شرط كردند، مانند فاضل هندى در كشفاللثام و صاحب مدارك، چنانكه پيشتر آورديم و در اين خصوص اين شهرت مىتواند قرينه و شاهدى بر اين تلقى شود.
9 - فقيهان اهل سنت در اين باره يا سكوت اختيار كردهاند و يا اينكه قرينهاى در كلامشان ديده مىشود كه با نظريه مختار سازگار است. شافعى مىگويد: رمى زمانى مجزى است كه به مرمى اصابت كند وى هيچ توضيح ديگرى نداده است. 13حنيفان فتوا دادهاند كه:
«فان رماهاو نزلت على رجل أو جمل فان وقعت بنفسها بقرب الجمرة جاز، اَمّا ان وقعت فى مكان بعيد عن الجمرة فانّها لاتجزئه و يرمى غيرها وجوباً» . 14
«اگر ريگ را پرتاب كرد و بر مردى يا شترى فرود آمد و سپس خود به خود به نزديكى جمره افتاد مجزى است. اما اگر در مكانى دور از جمره قرار گيرد، كفايت نمىكند و بايد دوباره پرتاب كند.»
حنابله گفتهاند:
«. . . ولو رمى حصاة و وقعت خارج المرمى ثمّ تدحرجت حتى سقطت فيه اجزأته و كذا اِن رماها فوقعت على ثوب انسان فسقطت فىالمرمى و لو بدفع غيره اجزأته ايضاً.» 15
«اگر ريگى پرتاب كرد و در خارج تيررس قرار گرفت و سپس غلتيد و بر تيررس واقع شد كفايت مىكند، همچنين اگر ريگ را پرتاب كرد و بر لباس انسانى واقع شد