95يارى كردن او هنگام تهاجم دشمن به شهر، چيز بيشترى نخواست.46 ابن اسحاق در اين باره مىگويد: ميان آنها پيمان يارى به همديگر بسته شد تا در مقابل كسى كه با اهل اين پيمان در افتد، بجنگند.47
تاريخ اين صلح حدود پنج ماه بعد از آمدن پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه بود.48 اين قانون اساسى به شكل كتاب يا نوشتهاى است از جانب محمد پيامبر صلى الله عليه و آله با مؤمنان و مسلمانان قريش و يثرب و كسانى كه از آنان اطاعت كردهاند و به ايشان پيوستهاند و همراه آنان پيكار نمودهاند كه آنها جداى از ديگر مردمان امت واحده هستند.49 اين قانون اساسى به يهوديان تعهد مالى بيشتر از چيزى كه به آن ضريب حمايتى مىگوييم تحميل نكرد كه هنگام جنگ به همراه مؤمنان آن را انفاق مىكردند،50 و آنها را با مؤمنان، يك امت در نظر گرفت كه يهوديان و مسلمانان هر يك بر دين خود باشند.51
پيامبر صلى الله عليه و آله به دلجويى از يهوديان پرداخت و به آنان خاطرنشان ساخت كه اعتقادش در ايمان به خدا و پيامبرانش، با اعتقاد آنها تفاوتى ندارد. پس نماز را به سوى بيت المقدس گزارد، تا دو ماه قبل از بدر، كه قبله به سوى كعبه تغيير يافت.52
طبرى در اين باره مىنويسد: «همانا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مختار شد كه در نماز به هر جا خواست روكند. او بيت المقدس را برگزيد شايد با اهل كتاب متّحد گردد.»53 بيتالمقدس فقط شانزده ماه قبلۀ او بود؛ زيرا او چهرهاش را متوجه آسمان مىكرد تا خداوند رويش را به بيتالحرام گرداند.54
گروه ديگرى گفتهاند: «توجه به بيت المقدس، بعد از هجرت بود كه به دستور خداوند انجام گرفت.55 پيش از آن، گروهى از مسلمانان، در روزهاى آغازين هجرت، روى كردن در نماز به سوى كعبه را با ارزش مىديدند» .56
در حديث كعببن مالك آمده است كه گفت: «ما به همراه حاجيان قوممان عازم سفر حج شديم و نماز گزارديم و چيزهايى آموختيم و براءبن معرور، بزرگ و سرور ما همراهمان بود. او گفت: سوگند به خدا نظرم اين است كه اين خانه؛ يعنى كعبه را پشت سر قرار ندهم و به سوى آن نماز بگزارم» .
كعب ادامه مىدهد: «به او گفتيم: سوگند به خدا پيامبر ما به ما جز اين دستور نداده است كه رو به سوى شام نماز بگزاريم و ما نمىخواهيم با او مخالفت كنيم و هنگام نماز، ما رو به سوى بيت المقدس نماز گزارديم و او رو به سوى كعبه.»57