124وَمَرعُوداً اِلَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ إلٰهَ الْحَقِّ لَبَّيْكَ، لَبَّيكَ ذا النَّعماٰءِ وَالْفَضْلِ الْحَسَنِ الْجَميل لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ كَشّافَ الْكَربِ العِظام لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ عَبْدُكَ وَابنُ عَبْدِكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ يٰا كَريم لَبَّيْكَ، يٰا رَحيمُ لَبَّيْكَ.»
و كسى كه احرام حج داشته باشد در وقت زوال روز عرفه تلبيات را قطع مى‌كند و بى‌زبان تلبيه را از خواطر مى‌گذراند. مرد و زن در تلبيه گفتن مساوى هستند، مگر اين كه [ بر ] زن بلند گفتن تلبيه لازم نيست.
در بيان دعوت حضرت ابراهيم عليه السلام و لبيك گفتن خلايق در جواب آن:
فى‌الحديث: چون ابراهيم عليه السلام بناى كعبه را تمام نمود، خطاب الهى رسيد ياابراهيم ندا كن جميع خلايق را به حج.
عرض كرد: الهى صداى من به كجا خواهد رسيد كه تمام خلق را اعلام نمايم؟
خطاب رسيد: از توست كه ندا كنى، و از ماست كه صداى تو را به تمام خلايق برسانيم.
پس آن حضرت در مقام ايستاد، و مقام آن قدر بلند شد و ابراهيم را آن قدر بلند كرد تا اين كه از تمامى كوههاى عالم بلندتر شد، پس ابراهيم عليه السلام دو انگشت خود را بگوش نهاده و روى مبارك را به مشرق و مغرب نموده به صداى بلند آواز نموده فرمود: (أيُّها النّاس هَلُمَّ إلى الحَجِّ) ؛ يعنى اى مردم بيائيد و خانه خدا را حجّ كنيد.
پس خلّاق عالم صداى او را به همۀ خلايق رسانيد، حتى كسانى كه در صُلب مردان و رَحِم مادران بودند كه متولد مى‌شوند تا روز قيامت.
پس جواب داد بر آن ندا از زير درياها، و از مابين مشرق و مغرب و اصلاب آباء 1، و ارحام امّهات 2، آن كسانى كه حجّ خانۀ خدا مى‌نمايند، پس گفتند: (لبيكَ داعي اللّٰه) ، پس هر كه يك بار حج كردنى بود يك بار لبيك گفت، و هر كس بيشتر حج كردنى بود، به عدد هر حجّ يك مرتبه لبيك گفت، و هر كه در دنيا حجّ كردنى نبود لبيّك نگفت.
دعاى حضرت ابراهيم در حق امّت مرحومه:
و بعد از آن ابراهيم عليه السلام زبان گشوده در خصوص امّت محمد صلى الله عليه و آله دعا كرده گفت: «اللّهُمَ مَنْ حَجَّ مِنْ شُيُوخ اُمَّةِ مُحَمَّدٍ عليه السلام فَهَبهُ لي» ، اسمعيل و هاجر آمين گفتند.