123
در بيان تَلبيت گفتن:
بدان كه واجبات احرام سه چيز است:
اول نيّت است: به اين كه قصد كند احرام بستن را از براى عُمره تَمتُّعِ حَجَّةُالإِسلام به جهت اطاعت فرمان الهى. و معنى احرام بستن - چنانچه فرموده‌اند - به خود قرار دادن است ترك اموراتى را كه در فصل سابق گذشت به جهت توجه به مكه براى اداى افعال معهوده.
دوم پوشيدن دو جامه احرام: قبل از نيت، يكى از آنها را ستر 1كند ما بين ناف و زانو كه آن را رداء گويند، آن قدر باشد كه ساتر 2منكبين 3نگردد.
سيّم تلبيه است: و صورت آن: «اَسْئَلُكَ اَللّٰهُمَّ لَبَّيكَ، لَبَّيكَ لاٰ شَريكَ لَكَ لَبَيّكَ، إنَّ الْحَمْدَ وَالنِعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْك لاٰ شَريكَ لَكَ.»
و مستحب است جهر 4نمودن تلبيه و مكرّر گفتن آن در اكثر اوقات به قدر استطاعت.
و در چند حال تلبيه گفتن براى حاج مستحب است:
اوّل: وقتى كه به بلندى صعود كند.
دوّم: وقتى كه به گودى نزول كند.
سيّم: وقت بيدار شدن از خواب.
چهارم: وقت سوار شدن.
پنجم: وقت پائين آمدن از سوارى.
ششم: وقت ملاقات نمودن به سوار [ ديگرى ] .
هفتم: در وقت برخاستن شترى كه سوار آن شده است.
هشتم: وقت سحر.
نهم: بعد از هر نماز واجب و يا مستحب.
دهم: مستحب است كه علاوه نمايد بر تلبيه واجب بعضى فقرات ديگر، پس به اين نوع بگويد:
«لَبَّيْكَ اَللّٰهُمَّ لَبَيْكَ لَبَّيكَ لاٰ شَريٖكَ لَكَ لَبَّيْكَ، إنَّ الْحَمْدَ وَالنِعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لاٰ شَريكَ لَكَ، لَبَّيْكَ ذا الْمَعٰارِجِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ داعِياً إلىٰ دٰارِ السَّلام لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ غَفّٰار الذُّنوبِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ أهلَ التلْبِيَةِ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ ذَا الْجَلالِ وَالاِكْرام لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ تَبْدَءُ وَالْمَعٰادُ اِلَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ تَسْتَغْني وَتُفْتَقَرُ اِلَيْكَ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ مَرهُوداً