79
استيلاى وهابيّه مكّۀ مشرّفه را
سيد على قاضىعسكر
محمد بن عبد الوهاب نجدى (1115 - م 1206 ه. ق.) مسلكى جديد را شكل داد كه پس از مرگ وى به «وهابيّت» نامبردار گرديد. عقايد و افكار ناصواب ارائه شده در اين مسلك، از همان آغاز پيدايش، عكسالعملهاى تندى را به دنبال داشت، بهگونهاى كه پدر و برادر وى و گروههاى بسيارى از مردم شهرهاى مختلف آن روز عربستان و منطقه شامات، به مخالفت جدّى با او برخاستند و حتى مردم زادگاهش «عيينه» ، نيز وى را از شهر بيرون كردند.
محمد بن عبد الوهاب، در سال 1160 در يك ائتلاف و پيوند سياسى با محمد بن مسعود (جدّآل سعود) پشتوانهاى براى دفاع از عقايد باطل خود يافت و با حمله به شهرهاى ديگر حجاز و نيز يمن و عراق و شامات، مردم اين شهرها را وادار به بيعت و پذيرش عقايد خود مىكرد و جان و مال مردم در صورت عدم پذيرش، از تعرض مصون نمىماند و با آنان همچون كافران برخورد مىشد. پس از مرگ وى نيز پيروان اين مسلك با حمله به كربلا تعداد زيادى را كشتند و ويرانىهاى فراوانى به بار آوردند و حتّى خزاين حرم را به غارت بردند و از آن زمان تاكنون نيز پيروان متحجّر اين مسلك نادرست، جنايات بىشمارى را انجام و با ترويج عقايد باطل خويش، انسانهاى غافل و ناآگاه را در دام خود اسير كردهاند.
سپاه صحابه در پاكستان و طالبان در افغانستان و. . . مولود اين مسلكاند.
بىپايه بودن عقايد وهابيّت براى عالمان و فرهيختگان جهان اسلام بسيار روشن