100 «وتدنوا طلائعهم حتّى تلصق بالحرة، فلا تصعّد فيها حتى ترجع خيلهم و يهابون موضع الحرة و محمد بن مسلمة» ¹اين حره بايد حرۀ شرقى باشد؛ يعنى مشركان مسلط بر اين منطقه تا اين سوى سمت حرۀ شرقى و البته تا ابتداى آن آمدند.

پيامبر - ص - كه در وقت شب، محمد بن مَسْلمه را با شمارى از سپاه براى محافظت گمارده بود، سحرگاه پيامبر - ص - برخاست و دستور داد تا راهنمايان، آنها را به محلى هدايت كنند كه مناسب باشد؛ «. . . يُخرجنا على القوم على كَثَبٍ» ². «كثب» به معناى تجمع و قرب آمده؛ يعنى به گونه‌اى مجتمع و نزديك به دشمن. زمينى كه همه ما در آن متمركز و نزديك دشمن باشيم. در اين مسير منازل بنو حارثه بوده كه ممكن است در طى مسير در چند نقطه متمركز بوده‌اند. . .

«فسلك به فى بنو حارثة ثم أخذ فى الأموال.» اموال در اينجا اشاره به باغها و بستانهاى متعلق به اشخاص است.

در اينجا از ميانِ بستانِ يكى از طايفۀ بنو حارثه به نام «مِرْبَع بن قيظى» گذشت. اين شخص منافق بود و اعتراض او منجر به درگيرى لفظى ميان بنى عبداشهل و بنوحارثه شد. اين طايفه زمينهايى در اين نواحى را داشتند. عبداشهل بيشتر در جنوب اين منطقه نزديك به مدينه و بنو حارثه قسمت شمالى‌تر زندگى مى‌كردند. وقتى رسول خدا در مسير شمال به سمت احد حركت كرد، دشمن سپاه خود را آماده كرد. ³اكنون مى‌توان گفت كه مسلمانان در شرق و مشركان در غرب با فاصلۀ نزديكى شايد 500 تا 700 متر بوده‌اند. رسول خدا راه را به سمت احد ادامه داد و بالاتر رفت.

واقدى مى‌گويد: «. . . حتى انتهى الى ارض ابن عامر اليوم.» از آنجا تا احد رفتند جايى كه (به قول واقدى) امروز پل دارد؛ «فلما انتهى رسول اللّٰه الى احد - الى موضع قنطرة اليوم - جاء و قد حانت وقت الصلاة.» و اين نماز، نماز صبح بوده است. قنطره نيز يا روى قناتى بوده كه از شرق به غرب در دامنۀ جنوبى كوه احد در حركت بوده و يا بر روى وادى كه از درون شعب كوه احد - برابر مقبرۀ حمزه - از شمال به جنوب بوده است.

اكنون نيز اين دو قنات به هم متصل مى‌شوند و روى نقطه اتصال، پل قرار دارد.

ممكن است آن زمان كمى بالاتر از نقطۀ فعلى به سمت شرق بوده باشد.

در بارۀ آنچه گذشت آگاهيهاى واقدى منحصر به فرد است. ابن سعد هم خلاصه گزارش واقدى را با اختصار تمام آورده است.