128او مى‌گويد تاكنون شيطان تو را مى‌فريفت و خوب و بدها را در نظر تو معكوس جلوه مى‌داد ولى اكنون كه تو او را رمى كرده و از خود رانده‌اى ممكن است با لطايف‌الحيل برگردد و بيش از پيش به تو صدمه بزند، پس مراقب باش ديگر اجازۀ بازگشت به او مده و از اين پس در حرفۀ خودت با صداقت رفتار كن.

از سيم طرارى مشو به مكّه ماميز چنين زهر و شهد بر هم ¹

6 - عطاى رازى، شاعر قرن پنجم متوفى به سال 491 كه مثنويهاى برزونامه و بيژن‌نامه منسوب به اوست، سلطان ابراهيم را مدح كرده و قصر او را به كعبۀ ابراهيم خليل - ع - تشبيه كرده است.

همو در شريطۀ تأبيديۀ قصيده‌اى كعبه را از بناهاى جاويدان مى‌داند و مى‌گويد:

تا بود كعبه و منا و صفا

هرچند رازى مدّاح است و از اين كلمات مقدّس مكّه و كعبه و. . . براى ستايش ممدوح استفاده كرده ولى براى آنها ارزش بيش از حد قائل شده است.

7 - مسعود سعد سلمان لاهورى، متوفى 515 از قصيده‌سرايان بزرگ قرن پنجم، معاصر غزنويان و سلجوقيان است، مدّتها در زندان بسر برده و در حبسيّه‌سرايى مشهور است. مسعود سعد در ضمن اشعار و مديحه‌هاى خودش از عظمت و ارزشهاى معنوىِ كعبه، صفا، مروه، زمزم و. . . در تشبيهات خود سود جسته و باور دينى و اعتقادى خودش را از اين طريق نشان داده است ولى جاى بسى تأسّف است كه لفظ درّ درى را در پاى خوكان ريخته است.

8 - فيلسوف حكيم رياضى‌دان حجّةالحق خيّام نيشابورى، در قصيده‌اى كه در آخر نسخه‌اى از رباب‌نامۀ سلطان ولد پسر مولوى آمده و در موزۀ قونيه محفوظ است و به نظر مجتبى مينوى قصيده از آن خيّام است و قبل از 704 كتابت شده، گفته است:

نخست حاجى، بايد صاحب خانه را طلب كند. سپس خانه را، ابتدا به معرفت نفس برسد، سپس به عرفات رود. در اين ابيات از صنعت اشتقاق و شبه اشتقاق نيز سود جسته است.

رهى نمود مرا راست سوى آب حيات