109عوالى، شرق وادى بطحان قرار داشته است. 1آنجا يك ميل با مسجدالرسول - ص - فاصله دارد. 2محلۀ آنان را «سُنح» مىنامند. 3ابن اسحاق مىنويسد: ناقۀ رسول خدا - ص - حركت كرد تا برابر محلۀ بنىبياضه رسيد. در آنجا زياد بن لبيد و فروة بن عمرو در ميان جمعى از مردان بنى بياضه از ايشان استقبال كردند. 4محلۀ بنىبياضه مشتمل بر خانههاى برادران و عموزادگان آنها شامل بنى زريق بن عامر بن عبد حارثه بن مالك بن غضب بن جشم بن خزرج هم بود 5و بنى حبيب بن عبدحارثه بن مالك بن غضب، و بنى عذاره كه همان بنى كعب بن مالك بن غضب هستند، و بنى اللين كه همان بنى عامر بن مالك بن غضب هستند، و بنى أجدع كه همان بنىمعاوية بن مالك بن غضب هستند. 6عِدّه و عُدّه از آن بنى بياضه و بنى زريق بوده است؛ به همين دليل ساير طوايف در خوف و ترديد زندگى مىكردهاند.
زمانى يكى از بنى عذاره، شخصى از افراد وابسته به طوايف بنى مالك را كشت، بنىبياضه بر آن شدند تا ثار آنان را به زور از بنىعذاره بستانند. آنان بر بنىبياضه خشم گرفته در قبا وارد بر بنى عمرو بن عوف شدند و با آنها پيمان بسته مصاهرت كردند. 7سمهودى اين نظر را ترجيح داده است كه محلۀ بنى بياضه در سمت شامى، محلۀ بنى سالم ابن عوف بوده است. 8اين بدان معناست كه محلۀ بنى بياضه همان است كه در شمال قلعه قبا تا ناحيه شرق آن در جنوب محلۀ بنى مازن بوده است. 9از مناطق متعلق به بنى بياضه، نقيع الخطمات، و هزم النبيت از حرۀ آنها بود. 10ابن اسحاق مىنويسد: نخستين جمعهاى كه در مدينه اقامت شد، در «هزم بنىبياضه» در «نقيع» بود كه به آن نقيع الخضمات گفته مىشد. 11از ديگر مناطق متعلق به بنى بياضه، قريۀ بنى زريق است كه قبل از ديوار مدينه و قبل از مصلى قرار داشته است. 12اشاره به اين نكته لازم است كه ابن اسحاق، در شرح راه رسول خدا - ص - از قبا به مدينه، محلۀ بنى بياضه را بر محلۀ بنىحارث مقدم داشته است، 13در حالى كه جز او نوشتهاند كه رسول خدا - ص - ابتدا از منازل بنىحارث گذشته پس از آن از محلۀ بنىبياضه 14. به باور من، مسأله تقديم و تأخير در ياد از محلاتى كه رسول خدا - ص - به هنگام خروج از قبا بر آن گذشته، ضرورتاً به آن اندازه كه به درستى قابل ملاحظه باشد، به معناى تعيين حدود منازل نيست. دليلش نيز اين است كه منازل قبايل، تابع حدود تعيين شده بدان معنا كه ما از حدود