102سعى نزد شافعىها ركنى از اركان حج است، و مشهور در مذهب مالكى نيز اين چنين است و بسيارى از حنابله نيز بر همين عقيدهاند. ليكن حنفىها سعى را، ركن ندانسته، 1بلكه آن را واجب مىدانند و معتقدند اگر كسى تمامى يا بيشتر اشواط سعى را بدون عذر ترك نموده به شهر خود مراجعت نمايد بايد قربانى كند، ليكن حج او صحيح است. 2
و اگر تعداد كمى از اشواط سعى را ترك كرده، بايد براى هر شوط نصف صاع از گندم يا يك صاع از جو و يا خرما را كفاره بدهد، امّا اگر سعى را بخاطر عذرى ترك كند، چيزى بر او نيست. 3صفا و مروه و اهميت آن در روايات
مستكبران و زورمندان را رسم بر اين است كه در روى زمين، متكبرانه گام برداشته، هنگام راه رفتن به ديگران فخرفروشى مىكنند. اين كسان هنگام انجام اعمال و مناسك حج آن گاه كه به مسعى گام نهاده، گاهى آرام و گاهى نيز هروله كنان فاصله ميان صفا و مروه را طى مىكنند، حالت نخوت و غرورشان شكسته شده، در درون احساس حقارت و زبونى مىكنند.
ابا بصير گفته است از امام صادق - ع - شنيدم كه فرمود: هيچ قطعه زمينى نزد خداوند از محل سعى دوست داشتنىتر نيست؛ زيرا خداوند هر سلطهگر ستيزهجوئى را در آن، خوار و ذليل مىنمايد. 4
معاوية بن عمار نيز گفته است: امام صادق - ع - فرمود: هيچ پرستشگاهى نزد خداوند تبارك و تعالى محبوبتر از مكان سعى نيست، زيرا كه خداوند در اين مكان هر ستمكار گردنكشى را حقير و زبون مىكند. 5