11اين كه در الميزان فرموده است: «استفاض النّقل على انّه مدفون بحيال الملتزم» مراد همان است و ملتزم فاصلۀ ميان درِ كعبه و حجراسود (ركن شرقى) را گويند كه مقام ابراهيم مقابل آن قرار دارد.
توضيحى دربارۀ «حطيم»
محدث قمى - رضواناللّه عليه - در سفينه، باب «حطم» روايتى نقل مىكند مبنى بر اينكه مراد از «حطيم» فاصله ميان حجراسود و درِ كعبه است. بنابراين ملتزم نيز همين محدوده است و مقام ابراهيم كه مقام حطيم است، قهراً روبروى ملتزم هم خواهد بود. و سرّ نامگذارى اين مكان به حطيم، اين است كه حضرت ابراهيم - عليهالسلام - آنجا را آغل گوسفندان خود قرار داده بود و براى تغذيه آنها كاه و علوفه را حطيم (خُرد) مىكرد (و بدين جهت علوفه را حطيم و كاه را حطام مىگويند؛ زيرا محطوم، خرد شده و شكسته است.) و آن حضرت در اين مكان نماز مىخواندند و اعمال عبادى و نيايش و مناجات داشتند. از اين رو بهترين جاى اطراف بيت همان حطيم است و بدين جهت است كه در روايات وارد شده، اگر كسى ساليان متمادى شب و روزش را در آنجا به عبادت بپردازد ولى ولايت اهل بيت - ع - را نداشته باشد، عبادت او مقبول نيست.
محدث قمى نظير اين مضمون - كه حطيم به فاصلۀ ميان حجراسود و درِ كعبه اطلاق مىشود - را در سفينه باب «حجر» نيز نقل كرده است.
وى مىگويد: «معنا و مكان حجراسود مشخص است و حد فاصل ميان حجراسود و درِ كعبه را حطيم مىگويند» .
سپس اضافه مىكند: گروهى هنگام استلام حجر مىگفتند:
«انى اقبّلك و اعلم انك لاتضرّ ولاتنفع» ؛ «تو را مىبوسم و مىدانم