10«شما در هر منطقۀ برجستهاى قصرى كه نشانه قدرت و ثروت شماست، بنا مىنهيد، گويا قصد زندگى دائمى در آن را داريد» .
و همچنين در آيۀ
«ما نَفْسَخُ من آية أو نُنسها نأت بخير منها أو مِثْلِها» 1به معناى علامت آمده است.
بنابراين دربارۀ «فيه آيات بينات» لازم نيست همۀ آياتى كه دربارۀ مكه آمده؛ معجزه و خلاف عادت و طبيعت باشد. بلكه هر چيزى كه انسان را به ياد حق متذكر كند، به آن آيت اطلاق مىشود. همانگونه كه در بارۀ «و من دخله كان آمناً» بعضى گفتهاند: از باب تفصيل بعد از اجمال و مصداق آيات بينات است، بدون آن كه خارق عادتى در ميان باشد گرچه يادآور حق بوده و از اين رو نشانۀ الهى است. و به تعبير لطيفتر كه آن را سيدنا الاستاذ - قده - فرمودهاند: گرچه جملۀ «مقام ابراهيم و من دخله كان آمناً» بدل از آيات بينات است و كيفيت گفتار، ظهور در بدليت دارد ولى در حقيقت استدلال بر بدل است.
توضيحى در مورد «مقام ابراهيم - ع -»
يكى از آيات بينات و نشانههاى روشن خدا در مكه، مقام ابراهيم و همان سنگى است كه وجود مبارك ابراهيم خليل - عليهالسلام - پا روى آن گذاشت و اثرش در آن سنگ باقى ماند و قبلاً بطور آزاد در كنار كعبه بر روى زمين قرار داشت. آنگاه به دستور رسول خدا - صلى اللّه عليه و آله - يا با كارهايى كه ديگران كردند و حضرت - ص - نيز آن را امضا كرد، در مقابل ملتزم جاسازى شد؛ يعنى بخشى از آن را به زمين فرو بردند تا جابجا نشود و اكنون نيز موضع مقام برجسته است و بر روى آن قفسى فلزى با نوارها قرار داد.