265جامعه را بدست داشته‌اند و براى روزگار غيبتشان نيز خط و خطوط را ترسيم و برنامه را به كمك وحى، مشخص كرده‌اند. انبياء هميشه در مقابل طاغوت ها قرار گرفته و ناگزير به برخورد جدّى با آنان شده‌اند. قرآن كريم، وحدت و اتحاد جامعه صالح بشرى را فقط در حاكميت رسولان حق تعالى و خط و برنامۀ آنها مى‌داند و بس.
«فلا و ربّك لايؤمنون حتى يحكّموك فيما شجربينهم ثم لايجدوا حرجاً فيما قضيت و يسلّموا تسليماً» . 1«به خدا، ايمان به تو نمى‌آورند مگر آنكه در موارد اختلاف و مشاجره، تو را حَكَم، داور و حاكم خود گردانند سپس از قضاوت و حكم تو دلتنگ نشوند و كاملاً تسليم باشند.»
بدون ترديد، قضا و حكم رسول‌الله - صلى‌الله عليه و آله - به زمان حضورش منحصر نمى‌شود بلكه نظر و داورى او در كتاب و سنّت معلوم و مشخّص است. قرآن كريم لزوم تسليم در برابر حكومت حق را لازم و اجتناب از مراجعه به محاكم طاغوت را وظيفه مى‌داند.
«ألم‌تر الى الذين يزعمون انّهم آمنوا بما انزل اليك و ما انزل من قبلك يريدون ان يتحاكموا الى الطاغوت و قدامروا ان يكفروا به ويريد الشيطان ان يضلّهم ضلالاً بعيداً» . 2«آيا نمى‌بينى آنان را كه مى‌پندارند به آنچه بر تو نازل شده و آنچه قبلاً (بر ابنياى گذشته) وحى شده، ايمان دارند، مى‌خواهند به طاغوت مراجعه كنند و زيربار حكومت و داورى او روند در حالى كه دستور دارند كه بدان كافر و منكر شوند و شيطان مى‌خواهد آنان را به شدّت گمراه كند.»
بنابراين حكومت انبياء بدان جهت كه حافظ قانون و شريعتند و از