264«درست است كه شما مأمور نهى از منكر و موظّف به جلوگيرى از تخلفات هستيد، امّا بعد از آنكه خودتان دست از ارتكاب منكر كشيده و به وظيفه عمل كرده باشيد.»
حكومت نيز همانند دين، حق و باطل و درست و نادرست دارد و همان اندازه كه حكومت حق مايۀ وحدت و عامل اتحاد و يكپارچگى است.
حكومت باطل وجور، مايۀ بدبختى و تفرقه و سبب از هم گسيختگى امور مى‌شود.
حكومت ازنظر اسلام يك وسيله است و بدانوسيله، احكام دين و قوانين شرع با قاطعيت و بدون اشكال اعمال شود و جادّۀ مستقيم زندگى از خس و خار كفر و الحاد پاكسازى شود امّا در نظر طاغوت‌ها، حكومت يك هدف است؛ زيرا همواره حكومت با سلطه و قدرت توأم مى‌باشد و سلطه‌گران براى دستيابى به مطامع نامشروع و براى رسيدن به لذّات بى‌انتهاى نفسانى لجام گسيخته مى‌تازند و در مسير خود، همه ارزشها را پايمال مى‌كنند.
پس همانگونه كه حكومت حق به مردم بها قايل است و كرامت انسان‌ها را حفظ مى‌كند و لذا در مسير اتحاد و اتفاق گام برمى‌دارد و از كوچكترين تفرقه مى‌پرهيزد. حكومت باطل انسان را بى‌بها مى‌داند جز آنكه در خدمت اوست و اصل تفرقه بيانداز و حكومت كن، برنامه اصلى حكومت جور و ناحق است پس چنين حكومتى عامل اختلاف و پراكندگى جامعه‌هاى بشرى است.
بحث از حكومت در ابعاد وسيع آن، اعم از مثبت و منفى و سازنده و مخرّب، فرصت و مجالى ديگر مى‌خواهد 1و ما در اين جا متناسب با وضع مقاله به كليّاتى مى‌پردازيم:
پيامبران بهنگام حضورشان رشته‌هاى حكومت و زعامت و رهبرى