259است، خود منشأ اختلاف و آشفتگى مى‌شود و انسان‌ها را در برابر هم قرار داده و به جان يكديگر مى‌اندازد.
قرآن مجيد، پيروى از هر دين را نمى‌ستايد؛ بلكه تبعيّت از دين حق را مدّنظر قرار مى‌دهد:
«قاتلوا الذين لايؤمنون باللّه و لاباليوم الآخر و لايحرّمون ما حرّم اللّه و رسوله و لايدينون دين الحق من الذين اوتوا الكتاب حتّى يعطوا الجزية عن يدوهم صاغرون» . 1«با كسانى از اهل كتاب بستيزيد كه به خدا ايمان نمى‌آورند و روز آخرت را باور ندارند و پاس حرام‌هاى خدا و رسول را نگاه نمى‌دارند و به دين حق متعهد نيستند تا مگر بدست خود و با خفّت و خوارى گزيت و ماليات بپردازند.
على - عليه‌السلام - در كلامى ضمن ستايش اهل بيت و بيان خصايص و كمالات آنان فرمود:
«عَقَلوُا الدّينَ عقل وعايةٍ و رعايةٍ لاعقل سماع و رواية فان رواة العلم كثير و رعاته قليل» . 2«دين را با تعقّل توأم با دريافت و ملاحظه انديشدند نه فقط با شنيدن و بديگران گفتن كه راويان دانش بسيارند، و پاسداران و نگاهبانان آن در شمار اندكند.»
پس دين، اگر براساس معقول و انديشۀ مستقيم و فطرت سليم بدور از هرگونه خرافه و كج‌انديشى و منافيات فطرت تلقى شود، ضامن وحدت مردم خواهد بود و گرنه خود از عاملان عمدۀ تفرقه و جدايى خواهد بود؛ چنانكه در بحث بعدى اشاره مى‌شود.
آرى، دين باطل، خرافى و ضدّ فطرت، آفت اتحاد و موجب پراكندگى صفوف و اختلاف جماعت است: