251گرفته سپس شاهرگش را مى‌زنيم و هيچيك از شما نمى‌تواند مانع باشد.»
و امّا اين كه قرآن حلاّل مشكلات است و اگر تبعيّت هوى در ميان نباشد در مرجعيت و مشكل گشايى قرآن، ترديدى نيست باز حكم خو قرآن است:
«و لقد يسّرنا القرآن للذّكر فهل من مدّكر» . 1«هر آينه ما قرآن را براى تذكر و يادآورى، آسان و قابل فهم ساخته‌ايم آيا متذكر و يادآورنده‌اى وجود دارد؟»
على - عليه‌السلام - در نهج‌البلاغه در اين زمينه و مرجعيت قرآن، سخنى صريحتر دارد:
«و كتاب الله يجمع لنا ما شذّ عنا» . 2«و كتاب خدا براى ما فراهم آورَد آنچه را كه به ما نرسيده است.»
مرجعيّت قرآن از ديدگاه نهج‌البلاغه:
در مورد «حكميت قرآن در مسائل خلافى» ، در نهج‌البلاغه سخنان شفابخشى آمده است و برخلاف آنچه برخى مدّعى شده‌اند كه نبايد با قرآن احتجاج و استدلال كرد كه آن «حمّال ذووجوه» است در برخى خطبه‌ها و نامه‌ها به صراحت تمام به حكميّت قرآن و مرجعيّت آن در فصل خصومت‌هاى كلامى، سياسى و اجتماعى، اشاره‌ها دارد و در اين معنا على - ع - هماهنگ با خود قرآن پيش رفته است.
على - ع - در يك رهنمود كلى فرمود:
فالزموا السواد الأعظم فانّ يدالله مع الجماعة و اياكم و الفرقة فان الشاذّ من الناس للشيطان كما انّ الشاذ من