252الغنم للذئب. الامن دعا الى هذا الشعار فاقتلوه و لوكانت تحت عمامتى هذه و انّما حكّم الحكمان ليحييا ما اَحى القرآن و يميتا ما امات القرآن و احياؤُه الاجتماع عليه و امامتته الافتراق عنه» . ¹با تودۀ مردم همراه باشيد چون دست خدا همراه جماعت است و از تفرقه بپرهيزيد كه از جمع مسلمانان آنكه يك سو شود بهرۀ شيطان است؛ چنانكه گوسفند از گله دورمانده، طعمه ونصيب گرگ است. آگاه باشيد هر كه مردم را به شعار تفرقه بخواند او را بكشيد هر چند زير عمامه من باشد همانا دو داور (ابوموسى و عمروعاص) گمارده شدند تا آنچه را قرآن زنده كرده، زنده گردانند و آنچه را مرده خوانده، بميرانند. زنده داشتن قرآن، اجتماع بر رهنمودهاى آنست و ميراندنِ آن، جدا گرديدن و نپذيرفتن احكام قرآن است.»

و در كلامى ديگر در زمينۀ همين مسأله و مرجعيّت قرآن براى فصل خصومت‌هاى مختلف، مطلبى ارزشمند فرمود و به نقش رهبرى صالح كه فقط در آن صورت، قرآن حاكم خواهد بود، اشاره كرد

«انّا لم نحكّم الرجال و انّما حكّمنا القرآن، و هذا القرآن انّما هو خطّ مستور بين الدّفّتين لاينطق بلسان و لابدّ له من ترجمان و انّما ينطق عنه الرجال و لمّا دعانا القوم الى ان نحكّم بيننا القرآن لم نكن الفريق المتولّى عن كتاب الله سبحانَهُ و تعالى و قدقال الله سبحانه. . .» . ²«ما مردان را به حكومت نگمارديم بلكه قرآن را حَكَم و داور قرار داديم و اين قرآن، خطّى نبسته است كه ميان دو جلد هشته است، زبان ندارد تا به سخن آيد ناچار آن را