246توحيد و شرك و ائتلاف بين دو گروه موحّد و مشرك، امكان ندارد؟»
در اين جا اشاره به يك مسألۀ سياسى - اجتماعى، آن هم در روابط بين‌المللى مى‌تواند روشنگر باشد.
امپرياليزم، پديده و جريانى است رفتارى مبتنى بر ايدئولوژى خاص. دولت‌ها و حكومت‌هاى امپرياليست، ماهيّتى توسعه‌طلب، افزون خواه و متجاوز دارند و هرگز به حق خود و به حد و مرز مشروع و قانونى و به عبارت ديگر به حريم و چهارچوب زندگى خود، قانع نمى‌باشند.
رابطه با چنين دولت‌ها و حكومت‌هايى - با حفظ هويت امپرياليستى و استكبارى - درست همان رابطۀ گرگ و ميش است كه قطعاً اينگونه رابطه، اتحاد و اتّفاقى به معناى زوال و تباهى طرف مقابل است و اين يك تضاد طبيعى است كه از وجود يكى عدم ديگرى لازم مى‌آيد؛ زيرا اگر امپرياليزم با همان خلق و خوى دَدْمنشى مطرح باشد، كشور مستقل ديگرى وجود نخواهد داشت. و هرگاه رابطه‌اى فرض شود كشور ضعيف و يا مستضعف در آن ميان ذوب شده و در قلمرو اقمار و مستعمرات دولت امپرياليست جاى خواهد گرفت و منابع طبيعى و نيروى انسانى‌اش در اختيار متجاوزان واقع خواهد شد و آنان هرطور بخواهند عمل خواهند كرد.
امّا اگر روزى فرا رسد كه در آن روز، حكومت امپرياليست و مستكبرى وجود نداشته و اتباع همه دولت‌ها و مردم تمام ممالك جهان بر سرعقل آمده و هريك در پشت مرزها و در چهارچوب حريم‌هاى قانونى بايستند و حرمت‌ها را پاس بدارند و پا از گليم خود فراتر نگذارند، چنان روز را بايد جشن عمومى گرفت؛ زيرا در آن روز، ديگر روح و روان همۀ ملّت‌ها و دولت‌ها سالم و معتدل است و تفاهم و برقرارى رابطه با يكديگر آن هم رابطۀ عادلانه و برحق ممكن خواهد بود.
شرك، در منطق قرآن كريم همانند امپرياليزم است و اين دو نقاط