207نيز دستخوش تحريف گشته و چهار انجيل رسمى به ضميمۀ 20 انجيل غير رسمى به وى منتسب است. امروز جوانان غرب به اين آيين از ديدۀ ترديد مى‌نگرند و با خود مى‌گويند آيا واقعاً مسيحى، مريمى، دعوتى و حواريينى وجود داشته است؟ يا همگى شبيه افسانۀ ليلى و مجنون و شيرين و فرهاد است كه مرور زمان آنها را ساخته و به عنوان دين بر ما تحميل كرده است؟ ! و به حق جا دارد كه آنان به چنين آيينى از ديدۀ ترديد بنگرند؛ زيرا هيچ نوع اصالت و آثارى از آنها در دست نيست و اگر قرآن ما از چنين پيامبر و زندگانى او گزارش نمى‌كرد ما نيز در وادى حيران بسر مى‌برديم. ولى افتخار مسلمانان اين است كه آثار باقى مانده از پيامبر را عيناً و كتباً حفظ كرده‌اند و به جهانيان مى‌گويند: هان! اى مردم، متجاوز از چهارده قرن قبل شخصيتى والا از ميان قريش و از بيت بنى‌هاشم مدعى نبوت شد كه اينجا زادگاه او است و اين نقطه مركز نزول وحى به او است. اين منطقه آرامگاه ياران او است و در اينجا فرزندان و همسران او به خاك سپرده شده‌اند و در اينجا نبردهاى خونين موحدان با مشركان انجام گرفته است و اين نامه‌هاى تبليغى او و لباسها و تار موى او است. و اگر بنا باشد تمام اين آثار را به دست تخريب بسپاريم و تحت عنوان «مبارزه با شرك!» يا به عنوان «توسعۀ مسجد!» همه را نابود كنيم چيزى نمى‌گذرد كه براى نسلهاى آينده، اسلام و دعوت پيامبر، همان رنگ را مى‌گيرد كه آيين كنونى مسيح گرفته است.

در اهميت اين مسأله همين بس كه مسلمانان تا ديروز خانۀ ميزبان او (ابوايوب انصارى) را به همان شكل حفظ كرده، حتى قبر پدر او را در شهر مدينه محفوظ نگهداشته بودند. ولى متأسفانه هر دو با كلنگ وهابيت با خاك يكسان شد و قبر عبداللّه در ميان مصلّى قرار گرفته و از خانۀ ميزبان پيامبر اثرى نيست. شما اگر وارد شهر پاريس شويد خواهيد ديد كه دروازۀ كهن اين شهر كه مربوط به پانصد سال پيش است، محفوظ مانده و آن را