163بسته به بيرون شهر مكه و به سوى «تنعيم» 1حركت دادند.
چون قبلاً اهالى مكه را خبر كرده بودند، همۀ مردم از زن و مرد و كوچك و بزرگ راه افتاده بودند و در شهر، احدى باقى نمانده بود.
عده‌اى از آنان كه نزديكانشان در جنگ بدر و احد كشته شده بود، مى‌آمدند تا با ديدن قتل «خبيب» تشفى بجويند. و ديگران هم كه كشته‌اى نداده بودند با دين «خبيب» مخالف بودند.
سرانجام به تنعيم رسيدند، دستور دادند زمين را حفر كنند تا چوبۀ دار را در آن نصب كنند.
همه چيز آماده شد، وقتى «خبيب» را به پاى چوبۀ دار آوردند، رو كرد به آنها، و گفت:
آيا به من مهلت مى‌دهيد دو ركعت نماز بگزارم؟ !
گفتند: آرى.
«خبيب» وضو ساخت و در كمال خضوع دو ركعت نماز بجاى آورد و گفت:
به خدا سوگند اگر فكر نمى‌كرديد كه از ترس مرگ نماز را طول مى‌دهم، بيشتر با خداى خودم راز و نياز مى‌كردم.
سپس سر به سوى آسمان بلند كرد و آنها را نفرين نمود.
دست و پاى او را با طناب به چوبۀ دار بستند و رويش را به سوى مدينه گرداندند. سپس به او گفتند: از دين خود برگرد تا رهايت كنيم.
«خبيب» در پاسخ گفت: به خدا سوگند اگر آنچه در دنياست به من بدهيد از دينم دست برنخواهم داشت!
گفتند: آيا دوست داشتى پيامبر بجاى تو باشد و تو راحت در بين فرزندانت باشى؟
در پاسخ گفت: به خدا سوگند دوست ندارم خارى به پاى پيامبر فرو