162را تا به صبح به تلاوت قرآن و مناجات با خدا سپرى مى‌كرد. و زنها با شنيدن حرفهاى «ماويه» بى‌اختيار اشكهايشان جارى مى‌گشت. او مى‌گفت به خدا سوگند احدى را به خوبى خبيب نديده‌ام.
روزى به او گفتم:
«خبيب» ! اگر حاجتى دارى به من بگو.
«خبيب» گفت:
فقط از تو مى‌خواهم، آب گوارا به من بدهى، هرگز از غذاهايى كه گوشت آن براى بت‌ها قربانى شده برايم نياورى و زمانى كه خواستند مرا به قتل رسانند خبرم كنى.
«ماويه» گفت: وقتى ماههاى حرام تمام شد، به نزدش آمدم و گفتم:
«خبيب» ! فردا قصد دارند ترا بكشند.
به خدا سوگند هنگامى كه اين خبر را شنيد هيچ تغييرى در او حاصل نشد، تنها از من كارد تيزى خواست تا با آن ناخنها و موهاى بلند خود را اصلاح كند و خود را آماده سازد.
من هم كارد تيزى به دست پسر كوچكم دادم كه برايش ببرد.
همين‌كه پسرم از من دور شد، با خودم گفتم: نكند «خبيب» مى‌خواهد قبل از مرگ انتقام بگيرد، و پسرم را بكشد؛ حالا چه خاكى بر سرم كنم؟ ! بى‌اختيار به طرف او دويدم و فرياد زدم، اما ديدم پسرم در بغل «خبيب» نشسته است.
«خبيب» با لبخندى گفت: نترس ماويه من هرگز قصد سوئى نسبت به او ندارم، خدعه و نيرنگ در مذهب ما راه ندارد.
با شنيدن اين حرف دلم آرام گرفت.
* * *
آن روز سپرى شد. فردا «خبيب» و دوستش را با زنجير آهنى دست