161چهار نفر از ياران پيامبر حاضر نشدند امان كفار را بپذيرند و درجا، به نبرد برخاسته و با آنها جنگيدند، عده‌اى را كشتند و خود هم شهيد شدند.
اما سه نفر ديگر به نامهاى «خبيب بن عدى» ، «زيد بن دثنه» و «عبدالله بن طارق» اسير شدند.
كفار تير و كمان آنها را گرفته و با ريسمان كمان، دستهايشان را بستند و به سوى مكه رهسپار شدند، در مسير راه به محلى به نام «ظهران» 1رسيدند.
در اين محل يكى از اُسرا به نام «عبدالله بن طارق» خود را از بند رها ساخت و با آنها، به جنگ برخاست.
هر چه خواستند دوباره دستهاى او را ببندند، او امان نداد، شمشير خود را كشيد و بر آنها يورش برد؛ همه از اطرافش گريختند و از دور با سنگ او را هدف قرار دادند، به قدرى بر او سنگ زدند كه از پا درآمد و همانجا جان به جان آفرين تسليم كرد. قبر او در «ظهران» مشهور است.
آنها، بقيه راه را با «خبيب» و «زيد» سپرى كردند تا به مكه رسيدند.
قريش با ديدن اين دو اسير از ياران پيامبر، خوشحال شدند و در خريدن آن دو، بر هم سبقت مى‌جستند.
سرانجام «خبيب» به هشتاد مثقال طلا و «زيد» به پنجاه عدد شتر فروخته شد. چون اين دو اسير در يكى از ماههاى حرام 2وارد مكه شده بودند، و در ماههاى حرام قتل و كشتار بين اعراب حرام بود؛ لذا آن دو را زندانى كردند تا پس از ماههاى حرام به قتل رسانند.
«خبيب» را در خانۀ زنى به نام «ماويه» 3كه از افراد قبيلۀ «بنى عبد مناف» بود حبس كردند، و «زيد» را پيش گروهى از قبيلۀ «بنى جمح» .
«ماويه» بعدها مسلمان شد و در دين خود فردى ثابت قدم گرديد، او براى زنها، ماجراهاى زمان اسارت «خبيب» را نقل مى‌كرد كه چگونه شبها