160پيامبر در پاسخ به اين خواستۀ آنان، هفت نفر 1از ياران خود را همراهشان فرستاد.
آنها براى رسيدن به سرزمين اعزامى، روزها در پناه كوهها و سايۀ بوته‌ها استراحت مى‌كردند و شبها راه مى‌پيمودند.
قبيلۀ «بنى لحيان» از قبل، يكصد نفر مرد مسلح را براى اين كار آماده كرده بود، كه در كمين نشسته بودند و عده‌اى از آنها، در تجسس براى پيدا كردن مسير راه نيروهاى اعزامى پيامبر بودند.
ياران پيامبر در مسير راه، در محلى به نام «رجيع» 2كه آبگاه قبيلۀ «بنى هذيل» بود، توقف نمودند، در آنجا غذا خوردند و قدرى استراحت كردند و سپس به راه خود ادامه دادند.
زنى از قبيلۀ «هذيل» براى چراندن گوسفندان خود بيرون آمده بود، به نزديك آبگاه رسيد، هسته‌هاى خرماى بازمانده از گروه، نظرش را جلب كرد؛ از اندازه و شكل آنها دانست كه شبيه خرماهاى مدينه است.
با عجله به سوى قومش شتافت و فرياد برآورد: بياييد كه ردّپاى ياران پيامبر را يافتم.
مردانِ «بنى هذيل» با شتاب آمدند و با ديدن هسته‌هاى خرما يقين كردند كه آنها تازه از اين مكان كوچ كرده‌اند و ممكن است در همين نزديكيها اقامت كرده باشند.
در كوههاى اطراف به جستجو پرداختند و سرانجام آنها را يافته و محاصره كردند. اصحاب پيامبر كه خود را در محاصرۀ مردان مسلح ديدند، به بلندى كوه رفته شمشيرهاى خود را كشيدند و آمادۀ نبرد شدند.
دشمنان پيامبر فرياد زدند: تسليم شويد و امان ما را بپذيريد، ما هرگز قصد كشتن شما را نداريم، فقط مى‌خواهيم شما را به مكّه بُرده و به قريش تحويل دهيم تا در ازاى آن چيزى عايدمان شود.