139يثرب خود در آغاز ايمان آوردند.
ح: ويژگيهاى قبيله‌اى را نيز نبايد از نظر دور داشت. قبايل شمالى يا عدنانى (كه قريش جزو آنان بود) روحيات اعرابى بيشترى نسبت به اعراب جنوب يا قحطانى (كه اوس و خزرج از ميان آنها بودند) داشتند. روحيۀ قساوت و تعصب در اعراب شمال بيش از اعراب جنوب بوده و اين محتملاً ريشه در برترى فرهنگى موجود در جنوب جزيرةالعرب داشته است.
اين روحيۀ آرام عرب جنوب را، به علاوۀ شغل عرب مدينه - ادارۀ باغات نخل واحياناً كشت و زرع - در برابر مكيان تجارت پيشه، بهتر مى‌توان درك كرد. 1مردم مدينه برخوردى فطرى‌تر و طبيعى‌تر داشته و اين مى‌توانست در پذيرش اسلام مؤثر باشد. رسول خدا - ص - در سخنى درباره اهل يمن فرمود: اهل اليمن اضعف قلوباً وارقُّ افئدة. 2
نفس رقابت عرب جنوب و شمال نيز نبايد از نظر دور داشته شود.
زمانى كه رسول خدا - ص - ميان انصار رفت روشن بود كه آنان به دليل رقابت‌هاى اصولى با اعراب شمال هيچگاه وى را به دست آنان نخواهند سپرد. اين امر نيز در تعميق بيشتر اسلام‌خواهى در مدينه مى‌توانسته مؤثر باشد.
رشد سريع اسلام در مدينه حكايت از آن مى‌كرد كه دعوت اسلامى به هيچ روى رنگ و بوى قبيله، آن هم از نوع قريشى آن نداشت، بلكه به عنوان يك دعوت الهى مورد علاقه پاك فطرتانى كه هيچ نوع نسبت قبيله‌اى با صاحب دعوت نداشتند قرار گرفت. در برابر قريش كه خاندان رسول خدا - ص - بودند تا سالها پس از آن نيز در برابرش مقاومت كردند.
اين گرچه از جهاتى خسارت بود اما براى نشان دادن سلامت درونى دعوت اسلامى، حتى براى امروز ما نيز دليلى روشن و كافى است.