138خود نگاه داشته بود به چاله‌اى كه كثافات در آن بود انداختند. فرداى آن شب عمرو بت خود را يافت و تطهير كرد اما بار دوم نيز آن را درون چاله افكندند.
مجدداً عمرو آن را به دست آورده و تطهير كرد. شب سوم خطاب به بت گفت: من نمى‌دانم چه كسى با تو چنين رفتارى مى‌كند اگر به كار مى‌آيى و در تو خيرى هست اين شمشير! از خود دفاع كن. آن شب نيز جوانان مسلمان، بت عمرو را در چالۀ كثافات انداختند و اين بار سگ مرده‌اى را به آن بستند، زمانى كه عمرو بت را با اين وضع ديد هشيار شد [اَبْصَرَ شَأْنه] و در برابر دعوت به اسلام، آن را پذيرفت وى در شعرى خطاب به بت گفت: واللّه لو كنتَ الهاً لَمْ تَكُنْ
وى با تمام وجود اسلام را پذيرفت و با اين كه شَل بود در اُحد شركت كرد و به شهادت رسيد. برخورد جوانان مسلمان مدينه را با بت عمرو بايد الهام گرفته از اقدام ابراهيم - ع - در برخورد با بتان قوم خود دانست.
ز: يكى از نكاتى كه مانع از اسلام آوردن مردم مكّه بود وجود اشرافيت مالى در آن شهر بود. «اشرافيت مالى» به ضميمۀ «اشرافيت قبيله‌اى» تركيبى به مكه داده بود كه در ساير مراكز و قبايل، نظير نداشت.
اشرافيت مكه كه مى‌توان آن را (در اصطلاح قرآن) «اتراف» و اشراف را «مترفين» ناميد، اسلام را مخالف با موجوديت خود تلقى مى‌كرد. اصرار قرآن در مخالفت مترفين با انبيا 2نشانه‌اى است از وضعيت حاكم در مكه.
چنين اشرافيتى در مدينه وجود نداشت به دليل آن كه مدينه شهر تجارتى نبود طبعاً حس «نبودن اشرافيت» به معناى آن بود كه آن عامل مهمى كه مى‌توانست با نفوذ بر مردم، مانع از اسلام آوردن آنها شود در آن محيط وجود نداشت و اين خود، زمينه‌اى براى گسترش سريعتر اسلام در ميان مردم مدينه بود. در برابر، به يك معنا (همچنان كه گذشت) بايد گفت متنفّذان