134به عنوان يك يهودى مسلمان شده در حديث و سياست [بويژه در جريانات عثمان] داشته است) . شعبى گفته است كه وى در سال هشتم هجرى مسلمان شده 1و هيچ آيه‌اى نيز در بارۀ او نازل نشده است. 2دربارۀ چگونگى اسلام وى به منبع ذيل مراجعه كنيد. 3آنچه كه مورد اتفاق منابع است، اين است كه وى به استناد نقلهايى كه از تورات يا ديگر آثار يهود، دربارۀ ظهور رسول خدا - ص - در دست داشته، مسلمان شده است. اسلام آوردن سلمان فارسى نيز با استناد به همين شواهد صورت گرفته است. 4در اينجا بايد ضمن پذيرفتن شواهد قطعى فوق، احتمال وجود برخى از اخبار جعلى را نيز در اين زمينه دور ندانست؛ بويژه وقتى كه راويان آن، يهوديان مسلمان شده‌اى باشند كه با نقل اين اخبار قصد نفوذ در فرهنگ مسلمانان را داشته و موفقيتهايى نيز به دست آورده‌اند. به علاوه، رنگ قصصى بر اين گونه اخبار نيز سايه افكنده و براى به دست آوردن درست حقايق، نياز به تأمل بيشتر در اين‌گونه اخبار است. تعجب آن است كه دربرخى از نقلهاى قصصى نه‌تنها دربارۀ رسول خدا - ص - بلكه دربارۀ تك تك خلفا و حتّى افراد معمولى و عادى نيز تا پايان قرن اوّل ادعا شده كه اسامى يا صفاتشان در كتب آسمانى آمده است. در اصل، اين بحثى است كه بايد در مباحث اعتقادى [مبحث نبوّت خاصه] دنبال شود.
ج: يكى از دلايل مشخصى كه مورخان دربارۀ گسترش اسلام در مدينه اظهار كرده‌اند، وضعيت بحرانى يثرب به لحاظ اختلافات قبيله‌اى است. ما پيش از اين، دربارۀ چگونگى روابط اوس و خزرج و نيز يهوديان سخن گفتيم و دلايل و چگونگى دسته‌بنديهاى آنان را يادآور شديم. آنچه كه براى ساكنان مدينه اهميت داشت، دستيابى به وحدت و مصالحه بود. در اين باره مقدماتى نيز فراهم 1شده بود، اما ظهور اسلام و مطرح شدن آن در مدينه، راه را براى ايجاد صلحى واقعى و دائمى هموار كرد. اولين گروهى كه