117ضميمه شود. حسن بن حسن و همسرش فاطمه بنت الحسين - ع - با اين دستور مخالفت و از ترك نمودن اين حجره امتناع ورزيدند. وليد پيام داد كه اگر اين بيت را تخليه نكنيد بر سر شما ويران خواهم نمود، آنان باز هم مقاومت نمودند وليد دستور داد خانه را بر سر آنها و اطفالشان ويران كنند، چون مأمورين وارد خانه شدند و در اجراى فرمان وليد فرش از زير پاى حسن و فاطمه كشيدند آنان به اجبار اين حجره را ترك و به خانۀ ديگرى كه متعلق به امير مؤمنان - ع - بود، منتقل گرديدند. ¹

بعضى از مورّخين مى‌گويند: اصل اين حادثه و كنار رفتن پردۀ اين حجره، در حال سخنرانى براى شخص وليد اتفاق نيفتاده، بلكه براى يكى از مأمورين وى كه در فاصله‌هاى مختلف جهت بررسى اوضاع مدينه به اين شهر وارد مى‌شد اتفاق افتاده و او اين موضوع را بعنوان امرى برخلاف شؤون خلافت تلقّى و در نزد وليد سعايت نموده، وليد هم چنين دستورى را صادر كرده است.

در ماه ربيع‌الأول سال 88 وليد به عمر بن عبدالعزيز والى خود در مدينه كتباً دستور داد همۀ خانه‌هاى اطراف مسجد را كه متعلّق به همسران و اقوام و صحابه رسول خدا بود تخريب و به مسجد ضميمه نمايد، او در نامه خود تأكيد كرده بود كه هر يك از مالكان اين بيوت با فروش خانه‌اش موافقت كند خريدارى و هركس مخالفت نمايد، قيمت خانه پرداخت و بدون رضايت وى ويران شود.

عمر بن عبدالعزيز سران و علماى مدينه را از مضمون نامۀ وليد آگاه ساخت، همۀ آنان با اين تصميم مخالفت نموده و چنين گفتند: اگر واقعاً هدف وليد توسعه مسجد است مى‌توان آن را از جوانب ديگر به اجرا گذاشت.

اما اين حجره‌ها كه متعلق به رسول خدا و يادگار آن حضرت و با اين بساطت و سادگى و ديوارهاى خشتى با سقفهاى كوتاه و با پوشش شاخه‌هاى خرما