116حجرۀ حفصه در قسمت جنوبى اين خانه قرار داشت، با اين تفاوت كه حجرۀ عايشه و حفصه را راهروى از هم جدا مى‌ساخت ولى در ميان حجرۀ فاطمه و عايشه فاصله‌اى به جز ديوار وجود نداشت و حتى بنا به نقل بعضى از مورّخان اهل سنت، در ميان اين دو خانه، روزنۀ كوچكى تعبيه شده بود كه پيامبر اكرم در اوقاتى‌كه در خانۀ عايشه بسر مى‌برد، از همين روزنه با اهل بيت صحبت و از فاطمه و حسنين تفقد و دلجويى مى‌فرمود كه پس از مدتى به عللى و طبق درخواست حضرت زهرا - س - مسدود گرديد. ¹

اين خانه و حجره كه در لسان روايات و در متون تاريخى به «بيت فاطمه» و گاهى به «بيت على» - ع - تعبير مى‌شود؛ مانند ساير خانه‌هاى متعلق به رسول خدا و بعضى از صحابه و اقوام آن حضرت داراى دو درب بود؛ يكى به داخل مسجد باز مى‌شد و ديگرى به سمت شرق و به طرف بقيع كه در اين سمت، داراى حياط كوچكى هم مانند ساير بيوت بود و رسول خدا - ص - دستور داد همۀ كسانى‌كه داراى چنين خانه در اطراف مسجد هستند، درب خانۀ خود را كه به داخل مسجد باز مى‌شود ببندند مگر خانه على (و سد الأبواب الاّ بابه) .

گرچه در اين بيت و حجره و مرقد رسول خدا - ص - همانند مسجد آن حضرت در طول تاريخ، تحوّلات و دگرگونيهايى در اثر توسعه و عِلل ديگر به وجود آمده است ولى بطورى‌كه اشاره گرديد، هدف ما در اينجا فقط تذكر و يادآورى تغيير و تحوّلى است كه در بيت فاطمه - ع - به وجود آمده است.

وليد بن عبدالملك خليفۀ اموى ²كه در سال 88 به قصد سفر حج وارد مدينه شده بود، به هنگام سخنرانيش در مسجد رسول خدا، پردۀ حجرۀ فاطمه كنار رفت و او متوجه گرديد كه حسن بن حسن بن على - ع - ³در ميان اين خانه نشسته در يك دستش آيينه و با دست ديگر محاسنش را شانه مى‌زند وليد بلافاصله دستور داد كه اين خانه تخريب و به مسجد