77حتى به نحركنندۀ شتر هم از خود قربانى (بعنوان مزد) چيزى ندهد و اگر مقدارى از گوشت قربانى را احتياج داشت و از منى خارج ساخت، قيمت آن را صدقه دهد.25
ابن برّاج مىنويسد: حتى پوست قربانى را هم خود برندارد و همه را صدقه دهد.26
ابن ادريس مىنويسد: مستحب است كه حاجى حتى پوست هدىها و قربانىها را براى خود برندارد بلكه همه را تصدق كند.27
ابن حمزه مىنويسد: سنّت است كه يك سوّم قربانى را خود حاجى بخورد و يك ثلث ديگر را به دوستانش هديه دهد و يكسوّم بقيّه را به قانع و معتّر بدهد. و چيزى از قربانى را به جزّار ندهد و مزد و اجرت او را از مال خالص خودش بپرداز و پوست و يا قيمت آن را به فقير دهد.28
محقق حلّى مىنويسد: چيزى از گوشت هدى و قربانى نبايد از منىٰ خارج شود و واجب است در راه خدا و در همان منى مصرف شود.29
علاّمه حلّى مىنويسد: مكروه است گوشت قربانى از منى خارج شود ولى جايز است گوشت آن ذخيره شود و شخص ديگر جز صاحب اضحيّه، مىتواند گوشت آن را از منى خارج كند و به مصرف برساند هر چند با خريد آن از فقير و بينوايى باشد.30
و بالأخره محمد جواد مغنيّه مىنويسد: به نظر فقهاى امامى، حاجى يك سوّم گوشت قربانى را به بينوايى صدقه مىدهد و يك سوّم ديگر را به شخص مؤمنى هديه مىكند و ثلث باقيمانده را خودش مىخورد.
فقهاى حنبلى و شافعى گفتهاند: گوشت قربانىِ واجب را كه در حرم ذبح كرده بايد در حرم بر فقرا و مساكين توزيع كند.
فقهاى حنفى و مالكى گفتهاند: گوشت قربانى را مىتوان در حرم و غير آن بين بينوايان پخش كرد.31
تازهترين و رهگشاترين بحث در اين باره، نوعى مناظرۀ فقهى است كه ميان شيخ محمود شلتوت و شيخ محمد جواد مغنيّه، رخ داده است و آن بدنبال پاسخ استفتايى صورت گرفته كه شيخ شلتوت در زمينه همين مسأله، صادر كرده است.
شيخ مغنيّه اين بحث را تحت عنوان «حرق الهدى و طمره» يعنى: سوزاندن قربانى و دفن آن. در سه كتاب خود بنامهاى: «الفقه على المذاهب الخمسه» ، «فقه الامام جعفر الصادق - ع -» و «والاسلام مع الحيات» ، پى گرفته و خلاصه كلام او در اين مورد بدينقرار است: