72نفاق و عداوت از ميان برداشته شوند و انسانها به يك «زندگى ايدهآل» و «ايدهآل زندگى» برسند.
بنابراين، وجوب قربانى در حج به انگيزۀ اطعام، انفاق و براى سير كردن شكمهاى مردمى است كه بعلّتى نادارند و گرسنه ماندهاند و دچار محروميّتند و سرانجام خود تباه مىشوند و جامعه را از تعالى و تكامل بازمىدارند و گرنه صرف ريختن خون حيوانى بىزبان، بى آنكه فايدهاى بر آن مترتّب باشد، هدف شارع نيست.
بعبارت روشنتر، مقصود شارع از تشريع قربانى در حجّ و بصورت سمبوليك در روز عيد قربان اوّلاً: اطعام و انفاق است. و ثانياً:
حصول تقوا و پارسايى و روح گذشت است و ثالثاً: كارپردازى و اقدام به حل مشكل مردم و رفع نياز از محرومان مىباشد.
علامه سيورى ضمن تفسير آيۀ 97 مائده مىنويسد: هدف از تشريع احكام، دفع ضررها و آسيبها و جلب منافع و سودمنديهاست و احكام اسلامى در حقيقت، الطاف الهى هستند در چهارچوب ادراك عقل و يا حتى فراتر از آن، كه فقط شارع به آنها محيط است.3
و همو در توضيح جملۀ «قياماً للناس» از همان آيۀ سورۀ مائده مىنويسد: يعنى در معاش و معاد مردم كه آنان در صورت خوف و ترس به بيت پناهندهاند و در وقت ضعف و ناتوانى به آن رو مىكنند و بازرگانان در كنار آن سود مىبرند خلاصه آن كه با اجتماع در كنار بيت، سروسامان پيدا مىكنند.4 و همو در توضيح و تفسير آيۀ دوم سورۀ مائده و بيان معناى «عدم رعايت حرمت قربانىها» چنين مىنويسد: «و اجلال الهدى و القلائد عدم صرفها فى جهاتها او منع اهلها من ذلك بالصد او الغصب او السرقة. . .» .5 يعنى: حلال انگاشتن قربانىها و عدم رعايت حرمت آنها به اين است كه آنها در جاى خود به مصرف نرسند و از اطعام و دادن آنها به اهلش با ممانعت و غصب و سرقت و امثال آن، دريغ شود.
و فاضل جواد در توضيح جملۀ تعظيم «شعائر اللّٰه» مىنويسد:
منظور از شعائراللّٰه معالم دين و مناسك حج است و گفته شده: مراد