67جبراييل نزد پيامبر اكرم - صلىاللّٰه عليه و آله و سلم - مىآيد و به او با تأكيد توصيه مىكند، يعنى فرمان مىدهد كه آن حضرت دستورى صادر كند تا خود و اصحابش به هنگام حج و در حال احرام فريادشان را به «اللّٰه اكبر» و «لااله الااللّٰه» و «لبيك اللهم لبيك» بلند كنند، كه موج اين فرياد گوش شيطان را كر كرده و توان را از شيطانهاى بزرگ و كوچك دنيا مىربايد و آنها را بيجان و ناتوان مىسازد.
آيا اين كار همان جدال منهى است، آيا اين خشونت و خصومت در حال احرام با شيطان جن و انس روا نيست؟ !
راستى اگر جدال، عبارت از خشونت و تندروى است، نبايد پس از طواف، سعى كنيم، بلكه بايد ميان صفا و مروه، حالت مَشْىِ آرام را در پيش گيريم، و آهسته آهسته راه برويم.
نه، هرگز اين نظريه درست نيست؛ بلكه بايد با كيفيتى به طرف هدف گام برداريم، نه آنچنان خويشتن را فرسوده ساخته و بدويم، و نه آنچنان آهسته راه را در سوى مقصد در پيش گيريم كه تاريكيهاى شبِ خواب و غفلت فرا رسد و گرگان بيشه، طعمههايى بِلادفاع براى خود بيابند. آرى بايد سعى كنيم و تمام اندام خويش را با شدت به جنبش درآوريم و نشان دهيم كه همواره در حال شادابى و تحرك و قدرت به مقابله و رويارويى با شيطان به سر مىبريم و در راه رسيدن به هدفِ والاى الٰهى و انسانى شتاب مىگيريم، اما نه آنچنان كه فرسوده گرديم و از كار بيفتيم.
مگر نه اين است كه مفسران در ذيل اين گفتار الهى كه: «و لا جدال فى الحج» به ما هشدار دادهاند:
«الجدال فى الدين طاعة عظيمة»26:
جدال در امر دين طاعتى بزرگ مىباشد.
و آيا مگر نه اين است كه خدا فرموده است:
«اُدْعُ اِلىٰ سَبيلِ ربّكَ بالحكمة و الموعظة الحسنة وجادلهم بالتى هى احسن. . .»
آيا امر به مجادله با كفر و بى دينى و نبرد با اِفساد و تبهكارى شيطانهاى بزرگ و كوچكِ دنيا، و دعوت به جدالِ با الحاد و زندقه - كه به سان خوره، دين و ايمان مسلمين را به فرسايش و ذوب شدن مىكشاند - از اين آيه «به هنگام حج و احرام» استثناء شده