171لباس روحانى داشتم در پشت بام مسجدالحرام به نماز ايستادم.
پس از نماز با دو برادر مسلمانى كه در دو طرف من نشسته بودند دست دادم و ابراز محبّت نمودم يكى از آنها مصرى بود دستم را فشرد و گفت: ايرانى هستى؟ پاسخ مثبت شنيد با مهربانى خاصّى گفت 2 صفحه قرآن بخوانيد تا من استفاده نمايم، خواندم، آنگاه ادامه داد حال من مى‌خوانم اگر غلطى دارم تذكّر دهيد، در طول قرائت قرآن، يك مورد را تذكّر دادم پذيرفت در حالى كه سخت مراقب اطراف خود بود و با اضطراب به صحبت‌هاى خود ادامه مى‌داد گفت:
شايعات عليه شما ايرانى‌ها و شيعه فراوان است و همه به شما تهاجم دارند، امّا موفّق نمى‌شوند و شما روز به روز در دل‌هاى مسلمانان جهان بيشتر نفوذ خواهيد داشت.
و در حالى كه با كنجكاوى خاصّى اطراف خود را تحت‌نظر داشت از او پرسيدم:
چرا نگرانيد؟ چرا با اضطراب به اطراف مى‌نگريد؟
اينجا شهر مكّه است، شهر أمن و امان است، از چه كسى هراسناكيد؟
گفت، شما ايرانى‌ها خون داديد، شهيد داديد بر استعمار پيروز شديد، همه جا احساس ايمنى مى‌كنيد، امّا ما در شرايطى هستيم كه همه جا براى ما نا أمن است، ما در كشورمان مصر، شهرمان، وطن‌مان، و همين جا كه نشسته‌ايم، احساس نا امنى مى‌كنيم، منظور او را دريافتم كه از همراهان خود احساس ايمنى ندارد، مى‌ترسد رابطۀ او را با يك ايرانى انقلابى گزارش كنند.
ناگهان چند نفر گويا مصرى بودند و از كاروان ايشان، به ما نزديك شدند با شگفتى ديدم اين برادر مصرى كه با هم صحبت مى‌كرديم حالتى به خود گرفت كه گويا اصلاً ما را نديده است، آشنا غريبه شد پس از آنكه همراهان رفتند، دوباره رو به من كرد و گفت:
آيا قدر اين آزادى به دست آمده را شما ايرانيان مى‌شناسيد؟ و خدا را سپاس مى‌گوئيد؟ در خود فرو رفتم، بياد دوران حفقان حكومت شاه و ساواك افتادم، از آن روزهاى فرياد در سكوت و درخشش خون در سياهى‌هاى ستم شاهى، از آن همه جنگ و گريزها، زندان‌ها و شكنجه‌گاهها و سپس رويش لاله‌ها، پيروزى خون بر شمشير، و استقرار حكومت اللّٰه و در برابر سئوال غم آلود اين برادر مصرى قدر نشناسى‌ها، نق زدن‌هاى بيهوده، بى‌تابى‌هاى بچّه‌گانۀ گروهى از هموطنان ناآگاه در صفحه دلم گذشت كه نعمت آزادى را قدر نمى‌شناسند و عظمت رهائى را درك نكرده‌اند، با خود زمزمه كردم:
«تو قدر آب چه دانى كه در كنار