140مشغول ذكر خداوند بودند. فرمود: حمد خدايى را كه من نمردم تا آنكه فرمانم داد خويش را به همراه گروهى از امتم صابر سازم. زندگى با شماست، مرگ هم با شماست (يعنى در هر حال با شما و در كنار شما هستم).
خباب بن ارت مى‌گويد:
آن دو نفر (اقرع و عينيه) پيامبر خدا را ديدند كه با «بلال» و «عمار» و «صهيب» و «خباب» در جمع مؤمنانى بى‌بضاعت نشسته است. چون آنان را ديدند به ديدۀ حقارت در اين گروه نگريستند.
در خلوت به پيامبر گفتند: دوست داريم براى ما در مجلس خود جاى خاصى قرار دهى، تا عرب برترى ما را ببينند، چرا كه گروههايى از عرب به حضور شما مى‌آيند و ما خوش نداريم كه ما را با اين برده‌ها و ضعفا ببينند. وقتى ما پيش تو مى‌آييم، آنها را از پيش خود طرد كن، وقتى كار و حرف ما تمام شد، اگر خواستى دوباره آنان را نزد خود بنشان.
و درخواست كردند كه پيامبر چنين عهدنامه‌اى ميان خود و آنان بنويسد،... كه آيه نازل شد:
«وَ لاٰ تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰاةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ ».
«آنان را كه صبح و شام خدا را مى‌خوانند و در پى رضاى اويند، از خود طرد مكن».
پس از آنكه خدمت آن حضرت رسيديم، زانو به زانوى وى نشستيم و پيامبر هم با ما مى‌نشست تا وقتى كه مى‌خواست برخيزد و به كار خود برسد و اگر كارى نداشت، با ما آنقدر مى‌نشست كه ما برخاسته، برويم...
و روايت شده از «عائذ بن عمرو» كه:
ابوسفيان بر سلمان و صهيب و بلال عبور كرد. آنان گفتند: «هنوز شمشيرها، بهرۀ خود را از گردن اين دشمن خدا نگرفته‌اند.» ابوبكر به آنان گفت: آيا به رئيس قريش اين گونه مى‌گوييد؟ و نزد پيامبر آمد و سخن آنان را براى حضرت باز گفت.
پيامبر فرمود: شايد تو خشمگينشان كرده‌اى. به خدا سوگند، اگر تو آنان را غضبناك كرده باشى، خدا را به خشم آورده‌اى، ابوبكر نزد آنان رفت و گفت:
برادران! نكند من ناراحتتان كرده‌ام؟ گفتند: خير...
نام اصحاب صفه:
در كتابهاى تاريخ، نام برخى از اين مسلمانان باايمان و فداكار و تهيدست چنين آمده است:
1 - اوس بن اوس ثقفى، كه در سالهاى آخر، همراه گروهى از «ثقيف» به مدينه آمد.
2 - اسماء بن حارثه اسلمى، كه به اتفاق