96
حرم مطهر نبوى/پژوهشى تاريخى اسنادى (بخش دوم)
احمد محمد شعبان - ابراهيم محمد الجهنى / ترجمه: حامد فقيهى
در بخش نخست اين پژوهش - كه در شماره 91 ميقات حج آمد - از روضۀ شريف و مكان و محدودۀ آن سخن گفتيم و از آن، با عنوان «باغى از باغهاى بهشت» ياد كرديم. افزون بر اين، نظريۀ همۀ عالمان و پژوهشگران را در اين خصوص آورديم و پس از آن، به سخن دربارۀ آثار برجسته و تاريخى موجود در آن پرداختيم. سخن دربارۀ نخستين و برجستهترين اثر موجود در حرم مطهر؛ يعنى منبر شريف نبوى را به سرانجام رسانديم و اكنون در اين بخش به بررسى ديگر آثار برجستۀ موجود در حرم شريف مىپردازيم:
محراب شريف نبوى:
محراب، از نظر واژگانى، به معناى صدر مجلس و مكانى رفيع و بلند در خانه است، (لسان العرب مادۀ «حرب»). معناى اصطلاحى آن را نيز از دومين معناى واژگانى آن گرفتهاند.
محراب در اصطلاح به معناى مكان ويژه در مسجد است كه به ايستادن امام جماعت در هنگام نماز اختصاص يافته است.
در زمان پيامبر گرامى اسلام(ص) محراب سازهاى نداشت كه آن را از ديگر اجزاى مسجد متمايز كند، بلكه هر مكانى را كه حضرت به طور مداوم براى نماز در آنجا مىايستاد و مسلمانان به ايشان اقتدا مىكردند، مىتوان به عنوان محراب دانست و دربارۀ آن چنين گفت: اين مكان،