88و نيز پيروانشان را از نزديك شدن به واليان جور برحذر مىداشتند:
«هشام بن سالم از حبيب سجستانى از ابوجعفر، امام باقر(ع) نقل كرده كه فرمود: پيامبر فرمودند: خداى متعال فرموده است: قطعاً عذاب مىكنم امتى را در اسلام كه به رهبرى حاكم ظالمى گردن نهاده باشند. اگرچه اين رعيت در اعمال شخصى خود، نيكوكار و پرهيزگار باشند و حتماً عفو مىكنم در اسلام، رعيتى را كه به ولايت و سرپرستى امام عادل گردن نهند؛ اگرچه اين امت، در اعمال شخصاش، گناهكار و ستم پيشه باشد.» 1
و در اين راستا به تبيين وظايف حاكم اسلامى مىپرداختند كه
«...يَقْسِمَ بَيْنَهُمْ بِالسَّوِيَّةِ وَ يَعْدِلَ فِي الرَّعِيَّة» ؛ «بيت المال را مساوى تقسيم كند و در رعيت عدالت پيشه نمايد.» (كلينى، ج1، ص405، تحقيق الشيخ محمد الآخوندى، 1350ق.).
و در همين راستا بيانات فراوانى فرمودند كه: «حق در نزد ائمۀ الهى و معصوم است»، «آنها حكم بِمَا أَنزَلَ الله مىكنند»، حجج و بينات الهىاند»، «مهبط وحى الهى و محل نزول ملائكه و مرجعيت كاملۀ دين حقاند» و... و «خداوند ولايت خويش را به آنان تفويض فرموده است.»
4. مبارزۀ صريح و رو در رو
امام باقر(ع) از سويى فعاليتهاى ضد حكومتى؛ مانند فعاليت زيد، مختار و كميت اسدى را تأييد مىكردند و از سوى ديگر خودشان با واليان ستم به صورت حاد و شديد برخورد داشتند و رو در رو و صريح مبارزه مىنمودند.
اگر مبارزۀ صريح نبود چرا بايد هشام امام را احضار كند و آن زحمت و مشقت را براى آن حضرت فراهم سازد. حضرت مىفرمود:
«هركس به سوى سلطان ستمگرى برود و او را به تقواى الهى بخواند و از عذاب الهى بترساند وموعظهاش نمايد، به پاداش جن و انس ومانند اعمال آنها را خواهد داشت.» 2