111جنس همۀ اين ستونها از تنۀ نخل بود. اين ستونها تا زمان توسعۀ عثمان بن عفان به همان شكل باقى ماند. عثمان اين ستونها را به ستونهاى سنگى حجّارى شده تبديل كرد.
بخارى از نافع روايت مىكند كه ابن عمر، مسجد النبى در عصر حضرت رسول(ص) را براى او اينگونه توصيف كرده است:
«مَبْنِيًّا بِاللَّبِنِ وَسَقْفُهُ الْجَرِيدُ وَعُمُدهُ خَشَبُ النَّخْلِ فَلَمْ يَزِدْ فِيهِ أَبُو بَكْرٍ شَيْئًا وَزَادَ فِيهِ عُمَرُ وَبَنَاهُ عَلَى بُنْيَانِهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ الله(ص) بِاللَّبِنِ وَالْجَرِيدِ وَأَعَادَ عُمُدهُ خَشَبًا ثُمَّ غَيَّرَهُ عُثْمَانُ فَزَادَ فِيهِ زِيَادَةً كَثِيرَةً وَبَنَى جِدَارَهُ بِالْحِجَارَةِ الْمَنْقُوشَةِ وَالْقَصَّةِ وَجَعَلَ عُمُدَهُ مِنْ حِجَارَةٍ مَنْقُوشَةٍ وَسَقَفَهُ بِالسَّاجِ». (بخارى، ج1، ص171، شماره: 435، دوم، 1407ق.).
«مسجد النبى در زمان پيامبرخدا(ص) از خشت ساخته شده بود. در بناى سقف آن از ليف نخل و براى ستونهاى آن از چوب نخل استفاده شده بود. ابوبكر به آن چيزى اضافه نكرد. عمر آن را توسعه داد و در بازسازىاش از همان مصالح زمان رسول الله؛ يعنى خشت، ليف نخل و چوب نخل استفاده كرد. بعد از وى عثمان مصالح مسجد را تغيير داد و توسعۀ وسيعى در آن ايجاد كرد. ديوار آن را با سنگ حجارى شده بازسازى كرد و ستونهاى آن را با ستونهايى از جنس سنگ حكاكى شده تعويض كرد و سقف مسجد را با چوب درخت ساج پوشاند.»
ستونهاى مسجد شريف نبوى در طول تاريخ و در گذر توسعههاى پى در پى، از عصر پيامبر(ص) تا دورۀ معاصر، موقعيت مكانى خود را حفظ كردهاند. كسانى كه به توسعه و بازسازى اين مسجد شريف پرداختهاند كمال دقت را در حفظ موقعيت ستونها داشتهاند؛ به ويژه موقعيت مكانى ستونهاى مشهور كه در روضۀ شريفه واقع شدهاند. ستونهايى كه نام هريك از آنها، با كرامتى ثبت شده در كتابهاى حديثى و تاريخى، پيوندى وثيق خورده است. مشهورترين اين ستونها عبارتاند از:
1. ستون مخلّقه 1:
اين ستون در قبلۀ محراب شريف نبوى و جلوى آن قرار دارد و به گودى محراب از سمت راست چسبيده است.
سمهودى مىنويسد: «موقعيت اصلى اين ستون در سمت راست محراب شريف نبوى