43همچنين مى توان اين فعل حضرت را حمل بر جواز و اباحه براى ورود به عملى غير از نماز دانست. مؤيد اين گفتار سخن دهلوى است كه مى گويد:

«پيامبر خدا(ص) افعالى را انجام داده و صحابه آن را ديده ا ند و هر كس بر اساس فهم و درك خود فهميده است؛ مثلاً نمى د انستند كه حضرت آن را به عنوان عمل واجب و وظيفۀ شرعى انجام مى د هد يا عمل عادى است؛ اگر عمل شرعى است، كدام واجب، كدام شرط و كدام ادب است و...» ¹

ج) مخالفت و مقابلۀ صحابۀ پيامبر(ص) با وضويى كه خليفه آن را به پيامبر(ص) نسبت داد؛ از جمله مواردى است كه تاريخ گواه آن است. اين موضوع به حدّى دامنه د ار شد كه اميرالمؤمنين على(ع) در برابر اين وضوى اختراعى ايستاد و وضوى پيامبر را در مسجد، به هنگام خلافتش، حكايت كرد. آن حضرت از قنبر كوزۀ آبى خواست تا وضو بسازد، ابتدا دو كف دست و صورتش را از آرنج شست، آن گاه سر را يك بار و دو پايش را تا برآمدگى پاها مسح كرد و آنگاه فرمود: «اى كسى كه از وضوى رسول خدا پرسيدى، حضرت اينگونه وضو مى گرفت.» ²

آنچه گذشت دو دليل قائلين بر وجوب شستن دست ها در وضو از انگشتان تا آرنج بود كه همراه با نقد و بررسى ادله بيان گرديد.

ترتيب شستن دست ها در وضو

از ديگر موضوعات مورد بحث در مورد شستن دست ها در وضو، ترتيب شستن است كه كدام دست مقدم و كدام بعد از آن شسته شود كه ديدگاه فريقين در اين باره به شرح زير است:

ديدگاه اماميه

اماميه معتقدند كه در شستن دست ها واجب است ابتدا دست راست و پس از آن دست چپ شسته شود و در غير اين صورت وضو باطل خواهد بود.

«اماميه تقديم دست راست بر دست چپ در وضو را واجب شمرده ا ند.» ³

با توجه به گفتار پيشين، دليل اماميه بر اين مدعا نيز واضح مى گردد؛ چرا كه ايشان اين وجوب را ناشى از روش ائمۀ اطهار(عليهم السلام) مى د انند كه حكايت كنندۀ همان وضوى پيامبرخدا(ص) است.