79بلكه پدر روحانى آنان هم محسوب مىشود. بنابراين، اگر روحانى كاروان خود را به مثابۀ پدر همۀ اعضاى كاروان بداند، موظف است در حوادث و ناملايمات به آنها آرامش بدهد و در مواقعى كه آنها دچار ناراحتى و رنج مىشوند، از رنج، دغدغه و اضطراب برهاند.
بىگمان اين كارها نياز به مهارت دارد و بدون آشنايى با مهارتهاى آرامسازى و مقابله با اضطراب نمىتوان در كسى آرامش ايجاد كرد؛ از اين رو، روحانى كاروان بايد:
اولاً: با علل پديدآيى، علائم جسمى و رفتارى و همچنين پيامدها و عوارض اضطراب كه مختصرى از آن بيان گرديد آشنا باشد.
ثانياً: بر فنون آرامسازى و تكنيكهاى كاهش اضطراب مسلّط باشد كه در ادامه به چند نمونه از اين روشها و فنون مىپردازيم:
1. آشنايى با كمكهاى اوليۀ آرامسازى؛
آگاهى از اصول اوليه وكلى آرامسازى، بسيار مفيد است و در موقعيتهاى مختلف كاربرد دارد؛ بهطور مثال، اگر فردى در هواپيما دچار اضطراب شود، مىتوان به او گفت: آرام باش، چيز مهمى نيست. سعى كن روى صندلىات راحت و آسوده بنشينى و چند بار نفس عميق بكشى؛ دكمههاى پيراهنت را بازكن واندكى آب ميل كن و از شخصىكه كنار او نشسته خواهشكنيم، آرام دستش را روى دست او بگذارد و با اوسخن بگويد. همين چند عمل ساده موجب رفع نگرانى و اضطراب شديدِ ناشى از اولين تجربۀ مسافرت با هواپيما مىگردد وآرامش خود را باز مىيابد.
2. آموزش روش مثبتانديشى؛
مثبتانديشى يعنى به جاى انديشيدن به حوادث و رويدادهاى منفى، به رويدادهاى مثبت فكر كنيم. كاربرد صحيح اين روش موجب مىشود، شخص از افكار نگرانكنندهاى كه پيوسته او را در حالت تنش قرار مىدهد، نجات يابد و تا