99اين عاشقان قطره‌اى هستند در درياى بى‌كران عظمت الهى!
پرندگان سفيدى كه به سوى سيمرغ پرواز مى‌كنند و به معراج مى‌روند! و شربت قرب الهى را مى‌نوشند:
«شب‌هاى مسجدالحرام»
شب است و صفاى حريم حرم
(محدثى، 1386:42)
وسروده‌ى ديگر او «حسين عليه‌السلام و عرفه» :
اى حسين! . . .
تو در اين دشت، چه خواندى كه هنوز
سنگ‌هاى «جبل‌الرّحمه» از گريه‌ى تو نالانند؟
عشق را هم از توبايدآموخت
و مناجات و صميميّت را
و عبوديّت را،
و خدا را هم، بايد ز كلام تو شناخت
در دعاى عرفه،