94دهند، ليكن خوله نپذيرفت و گفت: كسى مىتواند مالك من شود كه از حال ولادت، گفتار مادرم و خاطراتم آگاهى داشته باشد و خبر دهد. پس از گفتوگويى كه در اين باره انجام شد، امير مؤمنان، على (ع) در مجلس ابوبكر حضور يافت و از آنچه آن زن خواسته بود، خبر داد. بدين ترتيب، خوله را در سهم آن حضرت قرار دادند و امير مؤمنان آن زن را به اسماء بنت عميس سپرد و سفارش او را كرد كه از وى به خوبى نگهدارى كند و خوله، همچنان نزد اسماء بنت عميس بود، تا وقتى كه برادرش به مدينه آمد و على (ع) او را به عقد خويش در آورد و مهريهاى براى او معين كرد و به عنوان زنى آزاده، او را به همسرى خويش برگزيد.» 1
جايگاه معنوى و عظمت محمّد حنفيّه
همانگونه كه اشاره شد، محمد حنفيه از مردان بزرگ روزگار خويش و سرآمد و در علم، زهد، شجاعت و عبادت و پارسايى بود. او نزد پدر و دو برادر خود، امام مجتبى و حسين بن على (عليهما السّلام) محبوبيتى ويژه داشت و در محبت نسبت به امام حسن و امام حسين (عليهما السّلام) هيچ امرى را فروگذار نكرد.
آن دو امام هُمام نيز نسبت به وى نهايت علاقه و محبت را ابراز مىكردند و در تصميمات و اقدامات، به نظرات او بها داده، و احترام مىنهادند.
در بزرگى و جايگاه معنوى محمد حنفيه همين بس كه پيامبرخدا (ص) ولادت او را از خوله به على (ع) بشارت داد و سفارش كردكه نامش را محمد و كنيهاش را ابوالقاسم بگذارد.
مامقانى و علاّمه شوشترى، اين روايت را از قول حضرت رضا (ع) نقل كردهاند كه آن حضرت فرمود:
«إِنَّ الْمَحَامِدَةَ تَأْبَى أَنْ يُعْصَى اللهُ - عَزَّ وَ جَلَّ -» .
2
محمدها خوددارى كردند از اينكه خداى متعال معصيت و نافرمانى شود.
راوى مىگويد: از آن حضرت پرسيدم: محمدها چه كسانى هستند؟ فرمود: «محمدبن جعفر، محمدبن ابىبكر، محمدبن ابو حذيفه، محمد حنفيّه.»